Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

αφήστε ήσυχη τη φαντασία μου!

Σταματήστε τις καταστροφολογίες τσουτσέκια του υπεδάφους. Σταματήστε να ψάχνετε ημερομηνίες και πότε θα ανοίξουν οι πύλες και πότε ο Ήλιος θα χύσει στη μάπα μας και πότε θα φύγει η Σελήνη και πότε θα έρθει ο nibiru και πότε θα επιστρέψει ο στόλος. Σταματήστε να ηδονίζεστε στη σκέψη του τρίτου παγκόσμιου πολέμου.

Σταματήστε να κράζετε με κεφαλαία χοντρά γράμματα ότι το τέλος έρχεται και ποιός θα είναι ο νέος πρόεδρος της ευρωπαϊκής ένωσης και αν θα είναι ο αντίχριστος και πόσα χρόνια απομένουν για το Τέλος.



Έχω ένα σωρό ιστορίες να γράψω ακόμα. Το πρώτο μου βιβλίο βρίσκεται κάπου στη μέση, έχω προσχεδιάσει μια τηλεοπτική σειρά και προσχεδιάζω άλλη μία, έχω τρεις σύντομες ιστορίες να ολοκληρώσω και τέσσερις διαφορετικούς κόσμους να εμπλουτίσω, ο ένας εκ των οποίων περιέχει άπειρα παράλληλα σύμπαντα.

ΚΑΝΟΝΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΠΡΟΛΑΒΩ

Σταματήστε να φοβίζετε τη φαντασία μου! Εμένα βασανίστε με με όποιον άλλο τρόπο θέλετε: τρομάξτε με καθώς βλέπω ταινία τρόμου, χτυπήστε με, βρίστε με, απειλείστε με, βάλτε με να ακούσω μπίτια, να δω σαπουνόπερες, να ψηφίσω, να παρακολουθήσω ειδήσεις, να παίξω ποδόσφαιρο, να φορέσω μακρυμάνικες μπλούζες, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά, να ζήσω μέχρι τα γεράματα.


Ένα πράγμα θέλω να έχω στη ζωή μου. Να μπορώ να γράφω μέχρι να πεθάνω. Για να το κάνω αυτό χρειάζομαι χαρτί και μολύβι, που ευτυχώς είναι φθηνά πράγματα.
Δε θέλω αυτά που ζητάει ο κάθε πίθηκος από τη ζωή του: ένα μακρόστενο εντυπωσιακό αυτοκίνητο, καινούριο σπίτι με άπειρους ορόφους και 'επαγγελματική επιτυχία' (πάντα με αηδίαζε αυτός ο μίζερος όρος).

Να γράφω μέχρι να πεθάνω. Αυτό ζητάω. Θα πεθάνω σε ένα λεπτό; Δέκα χρόνια; Ας είναι. Όσο νωρίτερα τόσο το καλύτερο.

Αφήστε ήσυχη τη φαντασία μου



Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

"ανοησίες και υπερβολές"





έστω ένα παιδί σε ηλικία δημοτικού σχολείου. το παιδί αυτό αποφασίζει να κάνει ό,τι κάνουν οι φίλοι του (μη χάσει!) και γίνεται κι εκείνο μέλος στην 'ομάδα' στην οποία ανήκουν.
θα μπορούσαμε να πούμε "καλά να πάθει αν ακολουθεί τους άλλους και δεν αποφασίζει μόνος του" αλλά ένα παιδάκι δημοτικού πώς να ξέρει από τέτοια πράγματα;

σε εκείνα τα χρόνια γίνανε διάφορα πράγματα που οι συνέπειές τους ήρθαν στην επιφάνεια αργότερα και συνεχίζουν να φαίνονται τώρα, που είναι και η χειρότερη φάση τους.

δυστυχώς, υποσχέθηκα να μην ασχοληθώ με το θέμα γι' αυτό και δε μπορώ να πω ποια ήταν η 'ομάδα' και τι συμβαίνει γενικά σε τέτοιου είδους 'ομάδες', όπως ανακάλυψα πριν από μερικές εβδομάδες.

θα αναφερθώ μόνο στην εμπειρία που εγώ είχα και στον τρόπο με τον οποίο επηρεάστηκε η υπόλοιπη ζωή μου. θα μιλήσω δηλαδή μόνο για τον εαυτό μου, αυτό δε μπορεί κανένα τσουτσέκι να μου το απαγορεύσει.


το να νιώθω ενοχές για ένα σωρό πράγματα ήταν, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες. 
και εκεί μέσα είχα πολλές ευκαιρίες να νιώσω έτσι:


  • ένοχος επειδή ακούω Μέταλ


  • ένοχος επειδή το Μέταλ με βοηθάει να ζήσω και να νιώσω ασφάλεια μέσα στον κόσμο (είναι ποτέ δυνατόν, κάτι που αγαπάς τόσο πολύ να σε βοηθάει στη ζωή σου;)


  • ένοχος επειδή μου αρέσουν τα παιχνίδια στον υπολογιστή


  • ένοχος αν τολμήσω να παίξω Diablo ή όποιο άλλο παιχνίδι έχει μέσα πεντάλφες και διάφορα παρόμοια


  • ένοχος αν τολμούσα να χάσω καμιά Κυριακάτικη Λειτουργία


  • ένοχος αν τολμούσα να πάω σε Λειτουργία μετά από τις 09:00


  • ένοχος αν μου αρέσει κάποια γυναίκα και τολμήσω να τη φαντασιωθώ


  • ένοχος αν δε νιώθω μίσος για όσους δε θεωρούνται άνθρωποι από την οργάνωση


  • ένοχος αν δε κοιτούσα με φοβογέννητο σεβασμό τους 'ανώτερούς' μου (η στρατιωτικού τύπου ιεραρχία έφτιαχνε καταπληκτική ατμόσφαιρα την οποία δε ξέχασα ποτέ)


  • ένοχος αν τολμήσω να φορέσω τα ρούχα που με εκφράζουν


  • ένοχος αν τολμήσω να σκεφτώ κάτι κακό (καθώς "οι σκέψεις ισούνται με πράξεις"). νομίζατε ότι ο αγώνας για να διώξετε και να νικήσετε τις κακές σκέψεις αξίζει; λάθος! αν θυμώσετε με κάποιον και θέλετε να τον σκοτώσετε, τότε πηγαίνετε να παραδοθείτε, αφού είναι σα να τον έχετε ήδη σκοτώσει. μη σας νοιάζει το πώς παρέμεινε ζωντανός. μη προσπαθήσετε να τα βρείτε μαζί του. μη προσπαθήσετε να μετανιώσετε. είσαστε, πλέον, ένοχοι για φόνο. σημασία έχει εσείς να νιώθετε ένοχοι ακόμα και για τις σκέψεις σας.


  • κατέληξα να φοβάμαι τη λέξη 'κατασκήνωση' πολύ περισσότερο από όσο φοβάμαι τη λέξη 'στρατός'. όταν ακούω για στρατό, δε με πιάνει ταχυκαρδία ούτε νιώθω να κρυώνω απότομα κάτω από το δέρμα μου.


το γενικό συμπέρασμά μου ήταν πως έπρεπε να νιώθω ένοχος αν τολμούσα να μη φοβηθώ την οργάνωση. ένοχος, αν επιθυμήσω να νιώσω ελεύθερος.

ήμουν εξαιρετικά κατάλληλο άτομο για να γίνω μέλος μιας τέτοιας ομάδας, καθώς από πάρα πολύ μικρή ηλικία είχα μάθει να φοβάμαι ένα σωρό πράγματα. και ένα άτομο που είναι φοβισμένο υποκύπτει πολύ εύκολα σε όσους προσπαθήσουν να επιβληθούν επάνω του.

όταν δε μπορούσα να αντέξω άλλο αυτή την ατμόσφαιρα φόβου και νοσοκομείου μέσα στην οργάνωση, ξαφνικά έγινα ακατάλληλος για μέλος και ξέφυγα από αυτά τα πράγματα.

δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για ένα τέτοιο μέρος. όσο πολύ βοηθάει κάποιον αυτός ο τρόπος, τόσο πολύ μπορεί να καταστρέψει κάποιον άλλο. δεν είναι για όλους μια τέτοια ομάδα.

όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει αλλάξει κάτι στους φόβους μου, πάντα έχω πολλούς. έχει αλλάξει, όμως, η άμυνά μου. κατάφερα να δημιουργήσω μια στοιχειώδη άμυνα ώστε να μη ξανασυμβούν τέτοια πράγματα. 
τώρα, πλέον, όταν με προσεγγίζουν άτομα που έχουν οποιουδήποτε είδους κενό στην ψυχή τους, δε τους αφήνω (σχεδόν ποτέ) να το γεμίσουν εις βάρος μου.



παραταύτα, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

ανάμεσα στα διάφορα άσχημα που αποκόμισα από αυτά τα άτομα, συνέβη και κάτι καλό:

ξεκίνησα να ακούω Black Metal (ενώ για πολλά χρόνια είχα μείνει στο Heavy, Epic και Power). φυσικά, ο κάθε βλαμμένος θα σκεφτεί "σώπα ρε φιλαράκι αυτό είναι καλό δηλαδή;"

ναι, βλαμμένε μου φίλε! είναι καταπληκτικό! κάποτε φοβόμουν το Black Metal. τρομακτικά, βλάσφημα εξώφυλλα, ουρλιαχτά στη φωνή αντί για κανονικό τραγούδι, σκοτεινή ατμόσφαιρα και άγριοι στίχοι.

ο συνδυασμός όλων αυτών απεδείχθη ως η πιο κατάλληλη εκτόνωση από το πρήξιμο που έτρωγα σε εκείνη τη μακρόχρονη περίοδο (το πρήξιμο μονοκρατούσε στα πρώτα χρόνια, η εκτόνωση ήρθε από το λύκειο και μετά)! 

  • αντί να αρχίσω να μαλώνω με τους άλλους 
  • αντί να καταντήσω σα το μέσο καθυστερημένο άτομο που βρίζει σε κάθε δύο φράσεις 
  • αντί να γίνω άθεος και να απορρίψω το Χριστιανισμό εξαιτίας μερικών βλαμμένων ατόμων

αντί όλων αυτών, εκτονώθηκα στο Black Metal.




ερώτηση: γιατί στο Black; γιατί όχι Thrash ή Death, που είναι παρομοίως σκληρά είδη;
απάντηση: διότι το Black είναι ο ανεπίσημος εχθρός των ατόμων που με πρήζουνε. γι' αυτό και λέγεται αντίδραση αυτή η πράξη.


παράδειγμα: ένας gay αγανακτεί μετά από χρόνια πρηξίματος από όλους τους τυχαίους υπανθρώπους που τον πρήζουν ασταμάτητα και ανελέητα για το ίδιο θέμα ξανά και ξανά και καταλήγει να αντιδράει λέγονται πως, όχι μόνο δε πειράζει που είναι gay, αλλά είναι περήφανος γι' αυτό που είναι. και, αντί να συνεχίσει να ζει στο ίδιο επίπεδο με τους υπόλοιπους, η αντίδρασή του τον κάνει όχι μόνο να νιώθει περήφανος αλλά να το δείχνει σε όλους στις LGBT παρελάσεις.

υπό την ίδια αναλογία εγώ αντέδρασα ως εξής: όχι μόνο δε πειράζει που είμαι Μεταλλάς, αλλά το Μέταλ είναι το μέγιστο και το ανώτατο είδος μουσικής στον κόσμο και όλα τα υπόλοιπα είδη ΔΕΝ είναι μουσική, αλλά είναι προσβολή προς τη μουσική. 
επίσης, όχι μόνο το Μέταλ είναι κορυφή και δε πειράζει να το ακούω, αλλά θα φοράω όποτε θέλω μπλούζες που περιγράφουν ακριβώς αυτό που με πρήζουνε πως πρέπει να μη κάνω. έτσι ξεκίνησα να φοράω Black μπλούζες, με πεντάλφες, ανάποδους σταυρούς και τέτοια, ενώ πιο πριν φοβόμουν να το κάνω. 
χάρη σε αυτά τα άτομα κατάφερα να μπω στο χώρο του Black Metal. κάθε φορά που διστάζω να αγοράσω μια Black μπλούζα ή ένα Black δίσκο, έρχεται μια συγκεκριμένη σκέψη στο μυαλό μου και με βοηθάει να πάρω την απόφαση και να κάνω τελικά την αγορά.


μια υπενθύμιση προς όσους σκεφτούν ότι "εντάξει αλλά κι εσύ το παράκανες ρε παιδί μου": πάρα πολύ συχνά η αντίδραση είναι τόσο μεγάλη όσο μεγάλη είναι και η δράση που την προκάλεσε.


τώρα! γιατί στα κομμάτια του Σύμπαντος σας πρήζω τα μπάσα τόση ώρα με τα προβλήματά μου, λες και είμαι ο μόνος επάνω στη Γη που έχω προβλήματα; διότι δε χρειάζεται να είμαι ο μόνος στον κόσμο που τα έχω για να αξίζει να τα πω. 
αν η γελοία φράση "ρε φίλε νομίζεις ότι είσαι ο μόνος στον κόσμο που έχει προβλήματα;" είναι σωστή, τότε αυτό σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα να πούμε σε ένα άτομο με καρκίνο "παράτα μας κι εσύ ρε φίλε με τις βλακείες σου", καθώς υπάρχουν πάρα πολλοί καρκινοπαθείς στον κόσμο. σας φαίνεται σωστό αυτό;















όσοι γνωρίζετε τι είναι τα άτομα cutters, μπορείτε να καταλάβετε πόσο σημαντικό κατόρθωμα είναι το να εκτονώνονται με διάφορους αβλαβείς τρόπους όταν βρίσκονται σε καταστάσεις που φέρνουν άγχος, ταραχή και προβλήματα. 
αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που αποφάσισα να γράψω όλα αυτά μετά από τόσα χρόνια που τα κρατούσα μέσα μου. είναι δύσκολο ένα τέτοιο άτομο να καταφέρει να εκτονωθεί με άλλους τρόπους και όταν τελικά το κάνει είναι σημαντική στιγμή.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

"να μη παίζετε τέτοια πράματα!"



"να, αυτά παίζουν στο σπίτι και μετά πηγαίνουν στα σχολεία με τα όπλα και σκοτώνουν τους συμμαθητές τους"

"εμ, πώς να μη γίνουν φονιάδες μετά, αν από μικρά παίζουν στην τηλεόραση τέτοια πράγματα"


από μια κωλόγρια ή ένα κωλόγερο, το καταλαβαίνω να ακουστούν τέτοιες φράσεις. έτσι κι αλλιώς, αυτό μπορούνε να προσφέρουν στη ζωή τους κι αυτό κάνουν.

αλλά τί γίνεται όταν αυτές τις βλακείες τις πιστεύουν και κανονικά άτομα;
γιατί φοβούνται ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ οι γονείς μήπως γίνουν τα παιδιά τους φονιάδες από βίαια video games;

δεν έχω ιδέα πώς είναι να έχεις παιδιά. όμως, στα 27 χρόνια που μάταια σέρνω τη δύσμορφη, θλιβερή δικαιολογία που αποκαλώ σώμα επάνω στη Γη έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι, από τη στιγμή που οι γονείς κάνουν παιδιά, τα δίνουν όλα για εκείνα και για τους ίδιους δεν απομένουν και πολλά πράγματα. 
άλλη μια παρατήρησή μου είναι πως ένα από τα πράγματα που χάνουν από τη στιγμή που γίνονται γονείς είναι η σκέψη. όχι συγκεκριμένα η λογική, αλλά η ίδια η διαδικασία της σκέψης. η ζωές τους καθοδηγούνται από το τί χρειάζονται τα παιδιά και κάνουν όσα πρέπει να γίνουν χωρίς να σκέφτονται.

αυτό, φυσικά, έχει παρενέργειες. αν σταματήσεις να σκέφτεσαι, τότε το μυαλό από μόνο του θα ψάξει αλλού να βρει σκέψη. σε άλλο μυαλό. γι' αυτό και το άτομο που σταματάει να σκέφτεται γίνεται υποχείριο άλλων. οι άλλοι του λένε τί να σκέφτεται και τί να πιστεύει. και, όταν αυτό συμβαίνει συστηματικά, το άτομο καταλήγει να φοβάται να τολμήσει να ξανασκεφτεί. και, στο τέλος, αφομοιώνεται από τη συλλογική συνείδηση μιας φοβισμένης ομάδας που έχει ως πρώτη αντίδραση την άρνηση της πραγματικότητας.

ποιό είναι λοιπόν το τελικό προϊόν όλων αυτών των παραγόντων; είναι γονείς οι οποίοι: φοβούνται για τη ζωή των παιδιών τους, αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους, δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν επειδή πρέπει να φροντίσουν τα παιδιά τους και, μετά από χρόνια, φοβούνται να σκεφτούν επειδή ξεχάσανε πώς γίνεται.

στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, όμως, όσο προσπαθείτε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας, προσπαθείστε αν γίνεται να το κάνετε χωρίς να φυτέψετε βία μέσα τους, διότι μετά θα έχουν ανάγκη να την εκτονώσουν. 



είτε με βίαια video games, είτε με βίαιη μουσική, είτε με φόβο σκέψης (αυτή είναι η πιο συχνή περίπτωση, οι νεκροί περιπατητές) είτε σφάζοντας πόρνες στο δρόμο. αν το παιδί σας ψάχνει κάτι βίαιο για να εκτονωθεί, τότε υπάρχει μέσα του βία. που σημαίνει ότι υπήρχε από πριν

πριν γίνετε μέρος της θλιβερής μάζας που με ευκολία παρατάει στην άκρη τις ευθύνες της και βρίζει τα video games, σκεφτείτε την ΑΠΙΘΑΝΗ περίπτωση να έχετε κάνει κάτι κακό εσείς, μια και είσαστε κοντά στο παιδί διαρκώς στα πρώτα χρόνια της ζωής του.

να πω και κάτι άσχετο με video games και σχετικό με τη βία στο μυαλό του παιδιού: αν ο γονιός συμπεριφέρεται με βίαιο τρόπο στο παιδί όταν εκείνο είναι μικρό και ανυπεράσπιστο, τότε το παιδί θα πάρει υποσυνείδητη εκδίκηση από το γονιό και θα του συμπεριφερθεί με βία όταν εκείνος θα είναι γέρος και ανυπεράσπιστος

το 1993 κυκλοφόρησε το Doom. ένα βίαιο παιχνίδι με ατμόσφαιρα τρόμου. ε, λοιπόν, από εκείνη τη χρονιά και μετά, τα άτομα εφηβικής-νεαρής ηλικίας κλείστηκαν στα σπίτια τους, ξεσπούσαν στο Doom και η εγκληματικότητα στην ηλικιακή τους κατηγορία έπεσε θεαματικά. γιατί; επειδή αντί να μαχαιρώσουν το φίλο τους στην καρδιά για κάτι που παίχτηκε μεταξύ τους, αποκεφαλίζανε τέρατα στο pc. όταν ο θυμός περνούσε, κανείς δεν είχε πάθει κακό διότι το τέρας που πέθανε δεν υπήρχε εξ' αρχής.

αν θέλετε να μάθετε πραγματικά σε τί οφείλεται η επιθετικότητα και η βία μέσα στην καρδιά του παιδιού σας, κάντε το εξής απλό:

1) ρωτήστε το πόσο όμορφα περνούσε την ώρα που έπαιζε, χαλαρώνοντας και διαλύοντας pixels στην οθόνη. 

2) μετά, ρωτήστε το πόσο όμορφα ήταν όταν καθόταν μόνο του στο δωμάτιό του, με τα μάτια γουρλωμένα και την καρδιά του να τρέμει, καθώς εσείς με την/το σύζυγο σπάζατε το σπίτι και γκρεμίζατε τον κόσμο του με τις φωνές σας.

αν, από την απάντηση που θα πάρετε, συμπεράνετε πως τελικά φταίνε τα παιχνίδια, τότε δεν έπρεπε να κάνετε παιδιά. και είναι ήδη πολύ αργά για να δώσετε τα παιδιά που ήδη κάνατε, σε άλλους. απλώς, σας ικετεύω, μη κάνετε περισσότερα.

αν δε τολμάτε να του κάνετε αυτές τις δύο ερωτήσεις ούτε για πλάκα, επειδή φοβάστε την απάντηση, είσαστε σε καλό δρόμο. μπορείτε, πλέον, να το βοηθήσετε να νιώσει λίγο καλύτερα.

τα παιδιά δε γίνονται βίαια από τα video παιχνίδια. προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια, πριν καν μάθουν τί είναι το video game.


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια



προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια



τέλος, αν αποφασίσετε να πρήξετε τον κόσμο για το πόσο ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ κάνουν τα βίαια παιχνίδια, τουλάχιστον προσπαθείστε να μη γίνεστε γελοίοι. όσο φοβισμένοι κι αν είστε, γελοίοι μπορείτε να μη γίνετε αν θέλετε. 

παράδειγμα: πριν από πολλά χρόνια, έτυχε να διαβάζω ένα καταπληκτικό, θεόπνευστο, φωτισμένο, έγκυρο (καταλάβατε ή να πω απλά "άχρηστο";) άρθρο που εξηγούσε το λόγο για τον οποίο κάνουν κακό τα βίαια παιχνίδια. έλεγε λοιπόν, με δακρύβρεχτο ύφος το πόσο κακό είναι για το παιδί όταν παίζει π.χ. ένα πολεμικό παιχνίδι και ετοιμάζει το στρατό του και "καταστρέφει τον αντίπαλο, αφαιρώντας του τη ζωή, χαρούμενος για τη σωστή του κίνηση και για την άτυχη κίνηση του άλλου". μπορεί να είχε ακόμα και τελίτσες στο τέλος, για να γίνει πιο δραματικό.

κλάψατε; ναι; από τα γέλια; μπράβο! μα, τί στα κομμάτια είδους άρθρο ήταν αυτό που ενδιαφέρεται αν χαλάμε pixels στον υπολογιστή μας; αν κάνουν έτσι επειδή χάνεται μια ψηφιακή ζωή, που δεν υπάρχει, τί θα κάνανε στην περίπτωση ενός πολέμου, όπου ο θάνατος είναι αληθινός;

ε, λοιπόν, μαντέψτε! το άρθρο προερχόταν από τη νοοτροπία ατόμων τα οποία κρίνουν αυτόν που σκοτώνει pixels και μετά εξυμνούν ως ήρωα τον ελεύθερο σκοπευτή που στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έμεινε για δύο εβδομάδες μόνος του σε μια τρύπα μόνο με δυο σταγόνες νερό κι ένα κομμάτι ψωμί, και κατάφερε να σκοτώσει 10-15 στρατιώτες του εχθρού. 
αν, μάλιστα, παρατηρήσετε προσεκτικά, θα δείτε πως ηδονίζονται όταν αναφέρουν τον αριθμό των εχθρών που σκότωσε ο ήρωας. όσο περισσότεροι οι νεκροί εχθροί, τόσο πιο αθάνατος εκείνος και τόσο μεγαλύτερη η ηδονή τους.

αν, λοιπόν, τολμήσετε να σκοτώσετε pixels σε ψηφιακό πόλεμο, ετοιμαστείτε να σας σταυρώσουν. και μάλιστα ανάποδα!

αν σκοτώσετε ανθρώπους σε πραγματικό πόλεμο, τότε θα πέσουν στα γόνατα και θα σας προσκυνήσουν, καθώς στον πόλεμο τίποτα δεν έχει αξία και όλα επιτρέπονται.

όταν ακούτε άτομα να κράζουν ότι τα βίαια παιχνίδια κάνουν κακό στα παιδιά, σταθείτε και παρατηρείστε τί είδους άτομα είναι. αναλογιστείτε τί είδους ζωή έχουν κάνει και τί συμπλέγματα και απωθημένα μπορεί να έχουν αποκτήσει. έτσι θα μπορέσετε να καταλάβετε τους λόγους για τους οποίους φορτώνουν την ευθύνη στα video games.

θέλετε κι άλλο; όχι; ωραία, ευτυχώς. πάω να παίξω Old Republic, όπου οι παίκτες έχουν ΦΩΤΟΣΠΑΘΑ OMG ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! τα ύστερα του κόσμου! :D

α, μετά θα χώσω και λίγο Dragon Age Origins για να φτιάξω λεσβία πρωταγωνίστρια! αρχίστε το κράξιμο μχμχμχμμχμχ

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

περιγραφή του κωλόγερου

[σας προειδοποιώ πως ολόκληρο αυτό το ποστ είναι μια βλακεία. το βασικό νόημα μου ήρθε όταν ήμουν άρρωστος με πυρετό. ο πυρετός με κάνει είτε πολύ έξυπνο, είτε πολύ ηλίθιο. μέχρι τώρα δεν έτυχε ποτέ να με κάνει έξυπνο. γι' αυτό, αν προσβληθείτε από το ποστ, μη στεναχωρηθείτε καθώς το κείμενο είναι επηρεασμένο από τη μαστούρα του πυρετού, ΑΡΑ είναι λάθος] 


οι άντρες γίνονται κωλόγεροι στα 30. οι γυναίκες γίνονται κωλόγριες στα 80. 

αυτό είναι δεδομένο εξ' αρχής, οπότε βγάλτε το ΣΚΑΣΜΟ και προχωράμε παρακάτω.

πότε γίνεται κάποιος κωλόγερος; όταν γίνεται 'γνώστης'. όταν νομίζει ότι έχει βρει πλέον τη βέλτιστη λύση του Σύμπαντος και ότι καλά θα κάνει η ανθρωπότητα να κάτσει και να ακούσει τις καταπληκτικές απόψεις του για να σωθεί. 



θηλυκοί 'γνώστες' δεν έχουν παρατηρηθεί μέχρι σήμερα.

γιατί, όμως, να γίνει κωλόγερος στα 30; δεν είναι πολύ νωρίς;


ΟΧΙ. είναι η ηλικία όπου έρχεται ο μεγάλος πανικός για το μέλλον, η τελειωτική αποσύνδεση με την παιδική ηλικία και η τελική 'ωρίμανση' του χαρακτήρα. 
η ωρίμανση ενός ατόμου είναι η πιο σημαντική παγίδα. επιφανειακά φαίνεται να κάνει πιο ευτυχισμένο το άτομο, πιο σοβαρό και επιτέλους έτοιμο να ζήσει. στην πραγματικότητα, ωρίμανση είναι η απόφαση ενός ατόμου ότι φοβάται να πεθάνει.

πώς ξεχωρίζουμε ένα κωλόγερο από το πλήθος; 

καταρχήν, είναι 30 χρονών ή μεγαλύτερος. αυτό είναι στάνταρ.


δεύτερον, είναι αυτός που πάντα 'ξέρει'. ακριβώς όπως ο Ανδρέας Μικρούτσικος. οποιοδήποτε κι αν είναι το θέμα, από το αν η Τζούλια είχε πάρει κοκαΐνη την ώρα που γύριζε το πρώτο της dvd μέχρι και το τί συμβαίνει στην άλλη άκρη μιας μαύρης τρύπας. ο κωλόγερος πάντα ξέρει. είναι γνώστης. αυτός είναι απαράβατος κανόνας. 


τρίτον! είναι αυτός που χάρη στο καταπληκτικό μυαλό των γονιών του έχει σχηματίσει ένα υπέροχο όνειρο για τη ζωή του: μια καλή δουλειά με λεφτά, ένα ωραίο μεγάλο σπίτι, μια όμορφη γυναίκα (διότι η ομορφιά της είναι το κριτήριο για να περάσει ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του δίπλα της) κι ένα ακριβό μεγάλο αυτοκίνητο. όταν τα αποκτήσει αυτά, θα είναι πλέον ευτυχισμένος.


τέταρτον, οι πίπες. όχι οι κανονικές, που μπαίνουν στο στόμα, αλλά οι άλλες, που βγαίνουν από το στόμα.
καθώς γνωρίζει τα πάντα για τη Γη, το Σύμπαν, τη Τζούλια, την Apple, την πολιτική και όλοι οι άλλοι είναι βλάκες, νιώθει απολύτως ασφαλής πως δε χρειάζεται πια να σκέφτεται πριν μιλήσει. είναι θεός ανάμεσα σε ανθρώπους. κάθε φράση που λέει είναι γραμμένη σε κάποιου είδους Αγία Γραφή η οποία περιστρέφεται γύρω από εκείνον.


πέμπτον, τα γυαλιά που φοράει θέλει να τα βάλει και στους άλλους. από μικρή ηλικία, το περιβάλλον του (που συνήθως είναι οι γονείς) τού φόρεσε γυαλιά και του είπανε πως μέσα από εκείνα θα βλέπει τον κόσμο και πως αν τολμήσει να τα βγάλει θα πεθάνει
και, μια οι γονείς είναι ανώτεροι από θεοί για τα μικρά παιδιά, εκείνος τους πίστεψε και, εκτός από το ότι δε τολμάει να βγάλει τα γυαλιά του, αγωνίζεται να τα φορέσει και στους άλλους ώστε να νιώσει καλύτερα, επειδή δε τολμάει να πιστέψει ότι έχει πέσει θύμα των γονιών του.



πέντε βασικές ιδιότητες.


τώρα, συνδυάστε όλες τις ιδιότητες μαζί. σκεφτείτε το είδος της ζωής που έχει κάνει ένα τέτοιο άτομο. τις συνέπειες αυτής της ζωής, λοιπόν, τις εκτονώνει στα παιδιά του. 
αν ο ίδιος έχει περάσει δύσκολα χρόνια και με κόπο έχει καταφέρει να φτιάξει τη ζωή του, τότε μην τυχόν και τολμήσει να έχει και απαιτήσεις το κωλοπαίδι του! θα κάτσει και θα τραβήξει τα ίδια που έπαθε κι εκείνος, για να μάθει άλλη φορά. γι' αυτό δε το γέννησε άλλωστε; για να αποτύχει στη ζωή του με τον ίδιο τρόπο που απέτυχε κι εκείνος;

έτσι ξεχωρίζετε ένα κωλόγερο. να θυμάστε πάντα την ηλικία των 30. όσοι είναι έτσι αλλά είναι μικρότεροι από 30, έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν. σε 2.5 χρόνια θα είμαι κι εγώ 30 χρονών και τρέμω μήπως καταντήσω έτσι. αν συμβεί αυτό, σας δίνω την άδεια να με πυροβολήσετε ανάμεσα στα μάτια!

ορίστε, πρόλαβα και τα είπα πριν γίνω 30!

όποιος πει ότι "ναι καλά όλα αυτά που λες αλλά δεν έχεις δικά σου παιδιά και στη θεωρία όλοι καλά τα λέτε" είναι καταπληκτικό που κατάφερε και διάβασε μέχρι και αυτή τη γραμμή, αλλά παραμένει βλαμμένος, καθώς διάβασε με το ζόρι και χωρίς τη θέλησή του.

γονείς, μην γίνεστε βλάκες. τα παιδιά δε τα φέρατε στον κόσμο για να ζήσουν τη δική σας ζωή. αν θέλετε να ζήσουν τη δική σας ζωή, τότε κάντε πρώτα μια συμφωνία με το διάβολο και κανονίστε ότι, στην ώρα του θανάτου τους, θα πεθάνετε εσείς στη θέση τους.

τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας. δικό σας είναι το σπίτι, το αμάξι, ο δονητής για την ώρα του DP και το μέλλον σας. όχι τα παιδιά σας.














α! και κόψτε τις άγριες φωνές στα παιδιά σας. οι φωνές δημιουργούν ένα κοιμώμενο φόβο μέσα τους και μετά από 10-20 χρόνια -όταν δηλαδή θα είσαστε πλέον υπερκωλόγεροι και ανυπεράσπιστοι- υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ο φόβος αυτός να ξυπνήσει και να ζητάει εκδίκηση.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

milf



'm i l f'

Κάποιες γυναίκες μπορεί να το λαμβάνουν ως προσβολή. Άλλες, ως κομπλιμέντο.

Τί εννοώ, όμως, όταν λέω αυτή τη λέξη; Τί υπάρχει από πίσω της;

Για το συνηθισμένο πίθηκο που θέλει απλά να καταχωρήσει στη λίστα των εμπειριών του μια μεγαλύτερη για μία-δύο φορές και να έχει να το λέει στην παρέα του ώστε να αισθανθεί ακόμα πιο άντρας μετά, είναι απλά σεξ. Μετά, ψάχνει την επόμενη.

Βέβαια, ένας άλλος πίθηκος θα ρωτήσει "γιατί ρε φίλε υπάρχει κι άλλος τρόπος να είσαι με μια μεγαλύτερη; αυτά δε γίνονται".

Ναι, πίθηκε, υπάρχει! Και είναι ο χειρότερος, ο πιο βασανιστικός τρόπος. Και, δυστυχώς, έχεις δίκιο διότι αυτά, όντως, δε γίνονται.


Πριν από περίπου δώδεκα χρόνια γνώρισα κάποια. Το γεγονός αυτό ήταν το σημείο από το οποίο ουσιαστικά ξεκίνησα να ζω. Ήταν τόσο απίστευτα, ανεπανόρθωτα καταστροφικό και ολοσκότεινα, βασανιστικά επώδυνο, ώστε δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ μα ποτέ και τόσο καταπληκτικά ύψιστα ιερό, πανέμορφο και πανίσχυρο, που αν δεν είχε συμβεί δε θα είχε αποκτήσει ποτέ αξία η ζωή μου. 

Σπάνια περνάει έστω και μια μέρα που να μη τη σκέφτομαι.

Χάρη σε εκείνη έμαθα -με σειρά από το πιο σημαντικό προς το πιο ασήμαντο- να γράφω, να διαβάζω, να ακούω και να μιλάω.

Εκείνη είναι ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησα να γράφω. Είναι ο λόγος για τον οποίο το μυαλό μου ζει διαρκώς μέσα στη φαντασία μου, με μερικά μικρά διαλείμματα στα οποία παθαίνει κρίση όταν αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετική είναι η πραγματικότητα.

Εκείνη είναι ο λόγος για τον οποίο μέσα σε δέκα χρόνια μεγάλωσα κατά δύο χρόνια το πολύ.

Ανάμεσα στα πράγματα του εαυτού μου τα οποία επηρεάστηκαν από εκείνη και μεταλλάχτηκαν ήταν και το είδος των γυναικών που μου αρέσουν.

Η μικρή, όσο όμορφη, όσο έξυπνη κι αν είναι, δεν είναι γυναίκα. Είναι κορίτσι, είναι κοπέλα, είναι ό,τι στα κομμάτια αλλά δεν είναι μια ολοκληρωμένη γυναίκα.

Μια γυναίκα, λοιπόν, δε τη θέλεις για να μεγαλώσεις τη σεξ-λίστα σου ή για να πρήζεις τους κολλητούς σου.

Τη θέλεις επειδή τη θέλεις. Επειδή είναι έτσι όπως είναι. Επειδή έχει τα χαρακτηριστικά που κάνουν μια μεγαλύτερη γυναίκα τόσο, τόσο ανώτερη από τις άλλες. Ο τρόπος με τον οποίο ντύνεται. Ο όγκος και η δύναμη που έχουν τα λόγια της όταν μιλάει. Η αύρα που την περιβάλλει και κάνει τα μάτια σου να τινάζονται χαρούμενα, ορθάνοιχτα κάθε φορά που βρίσκεσαι κοντά της.

Μια καταπληκτική και οδυνηρή ελκτική δύναμη. Υπάρχει ένα πεδίο γύρω τους που με επηρεάζει ακόμα κι αν περάσουν μόνο για μια στιγμή από δίπλα μου στο δρόμο.

Και, το κυριότερο, τα μάτια της. 



Τα μάτια της



Το βλέμμα, τα μάτια μιας τέτοιας γυναίκας κρατάνε από πίσω τους την ιστορία της. Είναι ένα βλέμμα που μπορεί να σε καταστρέψει μόνιμα. Πάντα θα το αναζητάς αυτό το βλέμμα και πάντα θα σε πονάει. διότι τόσο όμορφο και ιερό είναι.

Μια τέτοια γυναίκα τη θέλεις επειδή η ίδια είναι φωτιά μέσα σου.

Η φωτιά αυτή φέρνει σκοτάδι μαζί της. το σκοτάδι της απογοήτευσης και της ανεκπλήρωτης επιδίωξης. της γνώσης ότι, όσο κι αν προσπαθείς, όσα χρόνια κι αν αργοπεθαίνεις, θα τη βλέπεις πάντα εκεί, μακριά σου.

Η φλόγα κρατάει ως το θάνατο. Είναι ανώτερη από επιθυμία, ισχυρότερη από ανάγκη και πιο βαθιά από τραύμα. Είναι φλεγόμενη οντότητα.

Δε ξέρω πότε είναι χειρότερα. Όταν δεν έχει ιδέα πώς νιώθεις για εκείνη ή όταν τής το έχεις πει; Δε γνωρίζω καν αν θέλω να μάθω. Δύσκολα, πάντως, θα πιστέψω ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να χειροτερέψει.

Είναι μία από τις καταστροφικές φωτιές που δίνουν ζωή, παίρνοντάς την ταυτόχρονα. Ακριβώς όπως τραγουδάει ο Παπακωνσταντίνου στο 'Πόρτο Ρίκο': 'Αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει'.

Είναι κρίμα να θέλεις κάτι που δε μπορείς να έχεις. Πόσο μάλλον όταν η πορεία της ζωής σου στηρίζεται επάνω σε αυτό.

Αλλά αυτός είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο πόνος για να μείνει ζωντανός. Όταν θέλεις κάτι τόσο μα τόσο πολύ, δε πρόκειται να το αποκτήσεις ποτέ ακριβώς επειδή το θέλεις τόσο μα τόσο μα τόσο πολύ.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

K I N G S O F M E T A L

πέμπτη, 17 μαρτίου 2011
κατευθυνόμαστε με τον Αντώνη και τη Σόνυα στο δρόμο για Θεσσαλονίκη.

μετά από ξέρω-γω-πόσα-διαφορετικά-παραπλανητικά-στενά-που-δε-σε-αφήνουν-να-βρεις-το-Principal, φτάσαμε σε ένα σκοτεινό δρομάκι και παρκάραμε.

κατεβήκαμε. περπατήσαμε, προχωρήσαμε μέσα από την πύλη και μπήκαμε στην αυλή του Principal.
εκεί, λοιπόν, τσουτσέκια, είχαν συγκεντρωθεί οι αδερφές και τα αδέρφια μου! εκεί βρισκόταν η  πανίσχυρη μάζα του Μέταλ, έτοιμη να ανοίξει ρήγματα στη Γη με τα χέρια και να αφήσει την ένταση του live να διαπεράσει ολόκληρο τον πλανήτη.

μπαίνοντας στο Principal, είδαμε ότι οι καλές θέσεις ήταν ήδη πιασμένες ΚΣΝΔΞΚΦΚΣΚΣΑΚΞ αλλά δε πειράζει, διότι από εκεί που ήμασταν θα ακούγαμε καλύτερα κι αν ήθελα καλύτερη θέση, μπορούσα απλά να θυμηθώ το 2007 που ήμουν πολύ-πολύ μπροστά και ήταν κορυφή :D

τη συναυλία ανοίξανε οι Crosswind, χώνωντας γρήγορες riffιές που χώσανε και από τότε ψάχνω να αγοράσω το Opposing Forces / Beyond, καθώς η μουσική τους χώνει τόσο πολύ.

θα περάσω στα γρήγορα, όμως, στο βασικό θέμα, διότι γι' αυτό ήμασταν όλοι μαζεμένοι εκείνη τη νύχτα!

M A N O W A R

τσουτσέκια

πόσες φορές μπορείτε να παρακολουθήσετε το ίδιο κορυφαίο συμβάν ξανά και ξανά; την ίδια κορυφαία ταινία; την ίδια κορυφαία τσόντα; το ίδιο καταπληκτικό άλμπουμ; το ίδιο κορυφαίο παιχνίδι στο pc;

έτσι μπράβο. πολλές! και, κάθε μία φορά, θα είναι ξεχωριστή!

ανοίγωντας με το ομόνυμο τραγούδι, οι Βασιλιάδες Του Μέταλ αρχίσανε να τραντάζουν τα θεμέλια του μαγαζιού.
τί ακολούθησε;
ολόκληρο το Battle Hymns! με αφορμή την επανηχογράφηση του Battle Hymns η μπάντα αποφάσισε να παίζει ολόκληρο τον πρώτο της δίσκο εκτός από την υπόλοιπη λίστα, εκείνη την περίοδο.

έτσι, λοιπόν, ακούσαμε όλα τα κομμάτια με την ίδια σειρά που βρίσκονται στο άλμπουμ (με εξαίρεση το ομόνυμο που ακούστηκε πρώτο). και τί υπάρχει στο τέλος αυτού του δίσκου τσουτσεκόνια;

ΤΟ BATTLE HYMN ΦΥΣΙΚΑ

ήταν σα να γεμίζει ο ουρανός με σκοτεινά σύννεφα και η Γη με ύψιστες φλόγες. ελάχιστα πράγματα στον κόσμο είναι ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ καταπληκτικά. υπάρχουν μουσικά μέρη στο Μέταλ που ο ανθρώπινος εγκέφαλος δυσκολεύεται να αντέξει. νιώθεις ότι θα ανατιναχτεί το κεφάλι σου. οι μύες συσπώνται ανεξέλεγκτα και στην καρδιά ξυπνάει μια ηδονή ανώτερη από ολόκληρη την ανθρωπότητα.

δε μπορώ να το περιγράψω με μεγαλύτερη ακρίβεια. είναι ήδη πολύ δύσκολο να εξηγήσει κανείς το μεγαλείου του τραγουδιού μετά από κανονική ακρόαση του δίσκου, πόσο μάλλον στην ώρα του live!

και, μετά, το υπόλοιπο setlist. Brothers Of Metal, Blood Of My Enemies, Hail And Kill και δε θυμάμαι τί άλλο!

τα ακούσαμε το 2007 και σπάσαμε τον κόσμο. τα ξανακούσαμε το 2011 και διαλύσαμε τη Γη.

όλοι οι Manowarάδες γνωρίζουμε πως η μπάντα κλείνει τις συναυλίες της είτε με το Battle Hymn είτε με το Black Wind, Fire And Steel. και, εφόσον, το πρώτο είχε ήδη παιχτεί στην αρχή του setlist, έμεινε να κλείσουν με το δεύτερο. πόση καύλα έχει αυτό το κομμάτι! πόση ταχύτητα, φωτιά, ταχύτητα, καύλα, ταχύτητα, φωτιά και καύλα! και, επιπλέον, ο DeMaio να ξηλώνει τις χορδές του μπάσσου του στις ύστατες παρανοϊκές στιγμές, λίγο πριν ανατιναχτούν τα drums για τελευταία φορά!


σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ζητούσα συγγνώμη από τους παρευρισκόμενους για την αγριότητα με την οποία ούρλιαζα σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. λίγες φορές γυρσνούσαν και κοιτούσαν μερικοί μχμχμχμ

αλλά γλυκά μου ΤΣΟΥΤΣΕΚΙΑ, το γνωρίζατε ότι βρισκόσασταν σε συναυλία MANOWAR;

είχατε την παραμικρή ιδέα για το ότι οι Manowar, όταν παίζουν, κάνουν ΕΠΙΘΕΣΗ κι εμείς είμαστε ο ΣΤΡΑΤΟΣ τους;



όχι; ΚΑΚΩΣ
ναι; ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΙΝΑΤΕ ΜΕΣΑ!!

σας αφήνω έτσι, χωρίς να αναλύσω περισσότερο τη συναυλία. αυτό το κάνουν πολλοί άλλοι και περιγράφουν με λεπτομέρειες τα γεγονότα. αυτό που ήθελα ήτανε μόνο να γράψω για το πόσο κορυφαία ήταν εκείνη η βραδιά.

επειδή η καύλα της συναυλίας ήταν ανεκδιήγητα μεγάλη, δε μπορώ να θυμηθώ ολόκληρο το setlist, το παραθέτω όπως είναι στο live report από την ιστοσελίδα www.solidrock.gr


Manowar
Death Tone
Metal Daze
Fast Taker
Shell Shock
Dark Avenger

William's Tale
Battle Hymn
Sun Of Death 
Brothers Of Metal
Blood Of My Enemies 
Thor (The Powerhead)

Kings Of Metal
Heart Of Steel

Warriors Of The World United
Hail And Kill
Thunder In The Sky
Hand Of Doom
The Power

Encore
Joey's Speech
Black Wind, Fire And Steel

The Crown And The Ring [Outro version]



Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Metal






Για δεκαπέντε χρόνια υπερασπίζομαι το Μέταλ απέναντι στα ανθρωποειδή που ηδονίζονται να το προσβάλλουν. Από την πρώτη στιγμή -από το βάπτισμα του πυρός ακόμη- ξεκίνησε μια άνανδρη επίθεση που θα σταματήσει όταν θα εξαφανιστούν από τη Γη όσοι άνθρωποι προέρχονται από πιθήκους.

Το Μέταλ είναι Οργή. Δεν είναι φτιαγμένο για να σε χαλαρώσει, να σε ηρεμήσει ή να σε κοιμήσει. Είναι σφυρηλατημένο μέσα στις καρδιές των μουσικών, πυρακτωμένο από τη βία των συναισθημάτων τους.

Το Μέταλ είναι αυτό που μπορεί να σκοτεινιάσει έναν ολοφώτεινο ουρανό. Να ρίξει στα τέσσερα μια γλυκιά καλοκαιρινή νύχτα και να τη βιάζει μέχρι να ματώσει από τα μάτια. Να σπάσει τα κόκαλα της Γης και να αφήσει τη λάβα από μέσα της να καλύψει τον κόσμο, αφήνωντας πίσω της τα ερείπια του εύθραυστου ανθρώπινου πολιτισμού.

Από την άλλη πλευρά, το Μέταλ είναι η πνευματική υπόσταση της ανθρώπινης δύναμης, αυτής που σταματάει τα δάκρυα που πηγάζουν από την καρδιά. Είναι το ατσάλι που μπορεί να δώσει τη δύναμη σε ένα μισοπεθαμένο, ισχνό, σκελετωμένο σώμα ώστε να σηκωθεί όρθιο, σκληρό, αμετακίνητο, συμπαγές και παντοδύναμο. Είναι αυτό που σε κάνει να αντέχεις την παρακμή του κόσμου και σε προστατεύει από το να γίνεις μέρος της για να μην υποφέρεις πια.

Είναι αυτό που σε βοηθάει να μη νοιάζεσαι για το πότε θα πεθάνεις, αλλά για το πώς. Είναι η βία με την οποία μαχαιρώνεις στην καρδιά τους φόβους σου και τολμάς να κάνεις το πρώτο τυφλό βήμα πέρα από το γκρεμό της ανθρωπότητας. Είναι το συναίσθημα που σε σηκώνει για να κοιτάξεις πέρα από το τελικό σύνορο του κόσμου. Στην τελευταία ξεχασμένη άκρη του Σύμπαντος. Στο πιο λαμπερό, γαλήνιο, γλυκό φως του Παραδείσου. Στην πιο σκοτεινή, πύρινη, αηδιαστική γωνία της Κόλασης.

Όταν είσαι μέρος του Μέταλ νιώθεις αυτά που προσφέρει, ευτυχισμένος που γεννήθηκες και το γνώρισες.


Νιώθεις δυνατός, διότι έχεις τη γνώση να μη προσκυνάς κανέναν άνθρωπο.

Διότι έχεις μέσα σου αυτό το απερίγραπτο συναίσθημα.

Το Μέταλ είναι κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνουμε.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

"Όχι, μωρή, θα κάτσεις και θα ακούσεις!"

Έχετε παρατηρήσει ποτέ τις ειδικές κατηγορίες με τίτλο 'Γυναίκα' στις ενημερωτικές ιστοσελίδες; Γνωστές και άγνωστες.
Τις παρατηρώ εδώ και πολύ καιρό και όλες μοιάζουν μεταξύ τους.

Σήμερα, σε μια τέτοια ιστοσελίδα επέλεξα την κατηγορία "Γυναίκα" και η θεματολογία των ποστς ήταν η ακόλουθη:


δίαιτα
δίαιτα 
υγιεινή διατροφή
ενδυμασία
καθαριότητα
καθαριότητα
υγιεινή διατροφή
υγιεινή διατροφή
υγιεινή διατροφή
υγιεινή διατροφή
υγιεινή διατροφή
ομορφιά σώματος
διακόσμηση
δίαιτα
υγιεινή διατροφή
υγιεινή διατροφή
ομορφιά σώματος
μαγείρεμα
μαγείρεμα
μαγείρεμα
μαγείρεμα
μαγείρεμα
υγιεινή διατροφή
καθαριότητα

Και, τέλος πάντων, η λίστα των άρθρων συνεχιζόταν με τον ίδιο τρόπο.
Βαρεθήκατε; Κουραστήκατε; Εκνευριστήκατε; Καλά κάνατε!

Ερώτηση: τί συμβαίνει όταν τα μέσα μαζικής εξημέρωσης σου αναφέρουν ασταμάτητα τρόπους για να χάσεις κιλά;
Απάντηση 1: καταλήγεις να νομίζεις ότι είσαι χοντρή!
Απάντηση 2: νομίζεις ότι όμορφες είναι μόνο οι αδύνατες! 

Η πλύση εγκεφάλου στις γυναίκες ξεκίνησε από τότε που ο άντρας ένιωσε για πρώτη φορά πιο χαζός από τη γυναίκα που είχε δίπλα του. Πότε έγινε αυτό; Την ίδια στιγμή στην οποία ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ο εγκέφαλός του είναι μοιρασμένος σε δύο κεφάλια, το οποίο σημαίνει ότι μέσα στο κρανίο του έχει μικρότερο εγκέφαλο από αυτόν που έχει η οποιαδήποτε γυναίκα στέκεται ακριβώς δίπλα του!

Αν το περιβάλλον της λέει σε όλη τη ζωή της πώς να καθαρίζει το σπίτι, πώς να μαγειρεύει και πώς να ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΛΕΤΑΙ για την εμφάνισή της, τότε φυσικά και θα καταντήσει έτσι η γυναίκα.




Κι επειδή οι γυναίκες δεν είναι πίθηκοι όπως τα αρσενικά, ώστε να σπάνε στο ξύλο τον κάθε ένα που τις θέλει γεμάτες ανασφάλεια και φόβο, ανέχονται την κατάσταση αυτή και μερικές φορές την ακολουθούν. Διαβάζουν με σοβαρότητα άρθρα που εξηγούν πώς έχασε 2000 κιλά μέσα σε τρεις ώρες η διάσημη αγαπημένη τους τραγουδίστρια και φοβούνται να επιμείνουν στη μη συμβιβασμένη άποψή τους για να μη χαρακτηριστούν παράξενες από άντρες των οποίων το πιο καταπληκτικό κατόρθωμα σε ολόκληρη τη ζωή τους είναι να πατάνε απότομα φρένο στο δρόμο για να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο η ξανθιά γκόμενα με τα πελώρια γυαλιά ηλίου-μύγα.

Ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί να δημιουργήσει στη γυναίκα την ψευδαίσθηση ότι δε γνωρίζει τον κόσμο και πως πρέπει να τον μαθαίνει από τους άλλους. Ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι οι γυναίκες κάνουν γενικά πολύ περισσότερες ερωτήσεις από τους άντρες.
Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι το ότι φοβούνται να εμπιστευτούν τη δική τους διαίσθηση ή άποψη, επειδή ο πίθηκος περιμένει την πρώτη ευκαιρία για να τους γαυγίσει: "Τί μας λες μωρή, άει τράβα στην κουζίνα σου!"

Αν πρόκειται για φαγητό, καθάρισμα και διακόσμιση, όλοι περιμένουν από τη γυναίκα, διότι έτσι έχει διδαχτεί ο κόσμος.
Όταν όμως είναι ώρα να συζητηθούν θέματα συγγραφής, τέχνης, πολιτικής και κοινωνικά ζητήματα, τότε ο κατώτερος εγκέφαλος του άντρα θεωρείται ξαφνικά ιερό ευαγγέλιο!

Παρατηρήστε μερικές από τις εκφράσεις με τις οποίες οι άντρες αντιμετωπίζουν τις γυναίκες σε θέματα που δεν ενθαρρύνονται από τα ΜΜΕ. Πρόκειται για εκφράσεις που τις έχω ακούσει στο πέρασμα των 27 μου χρόνων μέχρι τώρα.

-Σε μεγάλη συνάντηση ατόμων για Πάσχα, Χριστούγεννα δε-ξέρω-τι-ήταν: "Όλες οι γυναίκες μέσα είναι, πήγαινε κι εσύ!"
Καθώς, βλέπετε, ενοχλούσε το σπουδαίο αντρικό έργο του ψησίματος. Το ψήσιμο σε Χριστούγεννα και Πάσχα είναι οι μόνες δύο περιπτώσεις στις οποίες αναλαμβάνουν το 'μαγείρεμα' οι άντρες, διότι για να ετοιμάσεις κάτι στην ψησταριά χρειάζεται απλά να το αναποδογυρίζεις κάθε λίγα λεπτά

-Στο σχολείο, όταν ένας μαθητής τα είχε πάρει με μια μαθήτρια-καθηγήτρια δε θυμάμαι ακριβώς: "Όταν θα μπορεί να κατουράει στα δύο μέτρα όρθια, τότε να έρθει να μου πει βλακείες!"

-Σε συνάντηση ατόμων για Πάσχα: "Η γυναίκα αν δε σε σέβεται, τότε πρέπει να σε φοβάται!"

Καλά, τελικά θυμάμαι πολύ λιγότερα από όσα νόμιζα, αλλά έχετε καταλάβει τί θέλω να πω, κι εσείς τα ίδια ακούτε κάθε λίγες μέρες έτσι κι αλλιώς. Ειδικά τον κάθε κατεστραμμένο που έχει μια φρικιαστικά απλή και μεγαλειώδη θεωρία του τύπου: "Η γυναίκα, φίλε μου, είναι σα τη γάτα. Η γυναίκα, αγόρι μου, είναι ο βοηθός του άντρα. Να τη σκίσεις τη γάτα! Να μη σε βάλει στο βρακί της" και άλλες τέτοιες πίπες.

Οι φράσεις με τις οποίες οι άντρες επιτίθενται στις γυναίκες ενδεικνύουν τις ανασφάλειες και τις φοβίες που ο ίδιος ο άντρας-πίθηκος έχει στην καρδιά του στην ώρα της επίθεσης.

Σκεφτείτε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει μια γυναίκα τον άντρα τώρα. Είτε δε θα μιλήσει και θα τον παρατήσει στο παραλλήρημά του, είτε θα προσπαθήσει να του δώσει εξηγήσεις με σοβαρό τρόπο.
Και, φυσικά, ο πίθηκος κάθε φορά θα τη διακόπτει ουρλιάζοντας με τεράστια, υπεροπτικά, χοντρά κεφαλαία γράμματα.

Καταλαβαίνετε ότι δίνετε σημασία σε άτομα που ο εγκέφαλός τους είναι αληθινά κατώτερος από τον δικό σας; ΔΕΝ θα σας πουν οι άλλοι τον κόσμο μέσα στον οποίο θα ζήσετε. Ούτε εγώ, ούτε καν η οικογένειά σας.





Αν θέλω να είμαι δίκαιος, τότε θα πρέπει να ασχοληθώ και με την αντίστοιχη πλύση εγκεφάλου που γίνεται στους άντρες, ώστε να είναι άντρες μόνο αν πεθαίνουν για ποδόσφαιρο, αν καυλώνουν με τον ήχο της μηχανής στο μακρόστενο αμάξι-πέος τους κι αν έχουν υπηρετήσει εννιά χιλιάδες μέρες στο Κόσοβο.
Αλλά δε θέλω να είμαι δίκαιος. Καλά να πάθουμε! Μας αξίζει.