Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

milf



'm i l f'

Κάποιες γυναίκες μπορεί να το λαμβάνουν ως προσβολή. Άλλες, ως κομπλιμέντο.

Τί εννοώ, όμως, όταν λέω αυτή τη λέξη; Τί υπάρχει από πίσω της;

Για το συνηθισμένο πίθηκο που θέλει απλά να καταχωρήσει στη λίστα των εμπειριών του μια μεγαλύτερη για μία-δύο φορές και να έχει να το λέει στην παρέα του ώστε να αισθανθεί ακόμα πιο άντρας μετά, είναι απλά σεξ. Μετά, ψάχνει την επόμενη.

Βέβαια, ένας άλλος πίθηκος θα ρωτήσει "γιατί ρε φίλε υπάρχει κι άλλος τρόπος να είσαι με μια μεγαλύτερη; αυτά δε γίνονται".

Ναι, πίθηκε, υπάρχει! Και είναι ο χειρότερος, ο πιο βασανιστικός τρόπος. Και, δυστυχώς, έχεις δίκιο διότι αυτά, όντως, δε γίνονται.


Πριν από περίπου δώδεκα χρόνια γνώρισα κάποια. Το γεγονός αυτό ήταν το σημείο από το οποίο ουσιαστικά ξεκίνησα να ζω. Ήταν τόσο απίστευτα, ανεπανόρθωτα καταστροφικό και ολοσκότεινα, βασανιστικά επώδυνο, ώστε δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ μα ποτέ και τόσο καταπληκτικά ύψιστα ιερό, πανέμορφο και πανίσχυρο, που αν δεν είχε συμβεί δε θα είχε αποκτήσει ποτέ αξία η ζωή μου. 

Σπάνια περνάει έστω και μια μέρα που να μη τη σκέφτομαι.

Χάρη σε εκείνη έμαθα -με σειρά από το πιο σημαντικό προς το πιο ασήμαντο- να γράφω, να διαβάζω, να ακούω και να μιλάω.

Εκείνη είναι ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησα να γράφω. Είναι ο λόγος για τον οποίο το μυαλό μου ζει διαρκώς μέσα στη φαντασία μου, με μερικά μικρά διαλείμματα στα οποία παθαίνει κρίση όταν αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετική είναι η πραγματικότητα.

Εκείνη είναι ο λόγος για τον οποίο μέσα σε δέκα χρόνια μεγάλωσα κατά δύο χρόνια το πολύ.

Ανάμεσα στα πράγματα του εαυτού μου τα οποία επηρεάστηκαν από εκείνη και μεταλλάχτηκαν ήταν και το είδος των γυναικών που μου αρέσουν.

Η μικρή, όσο όμορφη, όσο έξυπνη κι αν είναι, δεν είναι γυναίκα. Είναι κορίτσι, είναι κοπέλα, είναι ό,τι στα κομμάτια αλλά δεν είναι μια ολοκληρωμένη γυναίκα.

Μια γυναίκα, λοιπόν, δε τη θέλεις για να μεγαλώσεις τη σεξ-λίστα σου ή για να πρήζεις τους κολλητούς σου.

Τη θέλεις επειδή τη θέλεις. Επειδή είναι έτσι όπως είναι. Επειδή έχει τα χαρακτηριστικά που κάνουν μια μεγαλύτερη γυναίκα τόσο, τόσο ανώτερη από τις άλλες. Ο τρόπος με τον οποίο ντύνεται. Ο όγκος και η δύναμη που έχουν τα λόγια της όταν μιλάει. Η αύρα που την περιβάλλει και κάνει τα μάτια σου να τινάζονται χαρούμενα, ορθάνοιχτα κάθε φορά που βρίσκεσαι κοντά της.

Μια καταπληκτική και οδυνηρή ελκτική δύναμη. Υπάρχει ένα πεδίο γύρω τους που με επηρεάζει ακόμα κι αν περάσουν μόνο για μια στιγμή από δίπλα μου στο δρόμο.

Και, το κυριότερο, τα μάτια της. 



Τα μάτια της



Το βλέμμα, τα μάτια μιας τέτοιας γυναίκας κρατάνε από πίσω τους την ιστορία της. Είναι ένα βλέμμα που μπορεί να σε καταστρέψει μόνιμα. Πάντα θα το αναζητάς αυτό το βλέμμα και πάντα θα σε πονάει. διότι τόσο όμορφο και ιερό είναι.

Μια τέτοια γυναίκα τη θέλεις επειδή η ίδια είναι φωτιά μέσα σου.

Η φωτιά αυτή φέρνει σκοτάδι μαζί της. το σκοτάδι της απογοήτευσης και της ανεκπλήρωτης επιδίωξης. της γνώσης ότι, όσο κι αν προσπαθείς, όσα χρόνια κι αν αργοπεθαίνεις, θα τη βλέπεις πάντα εκεί, μακριά σου.

Η φλόγα κρατάει ως το θάνατο. Είναι ανώτερη από επιθυμία, ισχυρότερη από ανάγκη και πιο βαθιά από τραύμα. Είναι φλεγόμενη οντότητα.

Δε ξέρω πότε είναι χειρότερα. Όταν δεν έχει ιδέα πώς νιώθεις για εκείνη ή όταν τής το έχεις πει; Δε γνωρίζω καν αν θέλω να μάθω. Δύσκολα, πάντως, θα πιστέψω ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να χειροτερέψει.

Είναι μία από τις καταστροφικές φωτιές που δίνουν ζωή, παίρνοντάς την ταυτόχρονα. Ακριβώς όπως τραγουδάει ο Παπακωνσταντίνου στο 'Πόρτο Ρίκο': 'Αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει'.

Είναι κρίμα να θέλεις κάτι που δε μπορείς να έχεις. Πόσο μάλλον όταν η πορεία της ζωής σου στηρίζεται επάνω σε αυτό.

Αλλά αυτός είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο πόνος για να μείνει ζωντανός. Όταν θέλεις κάτι τόσο μα τόσο πολύ, δε πρόκειται να το αποκτήσεις ποτέ ακριβώς επειδή το θέλεις τόσο μα τόσο μα τόσο πολύ.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

K I N G S O F M E T A L

πέμπτη, 17 μαρτίου 2011
κατευθυνόμαστε με τον Αντώνη και τη Σόνυα στο δρόμο για Θεσσαλονίκη.

μετά από ξέρω-γω-πόσα-διαφορετικά-παραπλανητικά-στενά-που-δε-σε-αφήνουν-να-βρεις-το-Principal, φτάσαμε σε ένα σκοτεινό δρομάκι και παρκάραμε.

κατεβήκαμε. περπατήσαμε, προχωρήσαμε μέσα από την πύλη και μπήκαμε στην αυλή του Principal.
εκεί, λοιπόν, τσουτσέκια, είχαν συγκεντρωθεί οι αδερφές και τα αδέρφια μου! εκεί βρισκόταν η  πανίσχυρη μάζα του Μέταλ, έτοιμη να ανοίξει ρήγματα στη Γη με τα χέρια και να αφήσει την ένταση του live να διαπεράσει ολόκληρο τον πλανήτη.

μπαίνοντας στο Principal, είδαμε ότι οι καλές θέσεις ήταν ήδη πιασμένες ΚΣΝΔΞΚΦΚΣΚΣΑΚΞ αλλά δε πειράζει, διότι από εκεί που ήμασταν θα ακούγαμε καλύτερα κι αν ήθελα καλύτερη θέση, μπορούσα απλά να θυμηθώ το 2007 που ήμουν πολύ-πολύ μπροστά και ήταν κορυφή :D

τη συναυλία ανοίξανε οι Crosswind, χώνωντας γρήγορες riffιές που χώσανε και από τότε ψάχνω να αγοράσω το Opposing Forces / Beyond, καθώς η μουσική τους χώνει τόσο πολύ.

θα περάσω στα γρήγορα, όμως, στο βασικό θέμα, διότι γι' αυτό ήμασταν όλοι μαζεμένοι εκείνη τη νύχτα!

M A N O W A R

τσουτσέκια

πόσες φορές μπορείτε να παρακολουθήσετε το ίδιο κορυφαίο συμβάν ξανά και ξανά; την ίδια κορυφαία ταινία; την ίδια κορυφαία τσόντα; το ίδιο καταπληκτικό άλμπουμ; το ίδιο κορυφαίο παιχνίδι στο pc;

έτσι μπράβο. πολλές! και, κάθε μία φορά, θα είναι ξεχωριστή!

ανοίγωντας με το ομόνυμο τραγούδι, οι Βασιλιάδες Του Μέταλ αρχίσανε να τραντάζουν τα θεμέλια του μαγαζιού.
τί ακολούθησε;
ολόκληρο το Battle Hymns! με αφορμή την επανηχογράφηση του Battle Hymns η μπάντα αποφάσισε να παίζει ολόκληρο τον πρώτο της δίσκο εκτός από την υπόλοιπη λίστα, εκείνη την περίοδο.

έτσι, λοιπόν, ακούσαμε όλα τα κομμάτια με την ίδια σειρά που βρίσκονται στο άλμπουμ (με εξαίρεση το ομόνυμο που ακούστηκε πρώτο). και τί υπάρχει στο τέλος αυτού του δίσκου τσουτσεκόνια;

ΤΟ BATTLE HYMN ΦΥΣΙΚΑ

ήταν σα να γεμίζει ο ουρανός με σκοτεινά σύννεφα και η Γη με ύψιστες φλόγες. ελάχιστα πράγματα στον κόσμο είναι ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ καταπληκτικά. υπάρχουν μουσικά μέρη στο Μέταλ που ο ανθρώπινος εγκέφαλος δυσκολεύεται να αντέξει. νιώθεις ότι θα ανατιναχτεί το κεφάλι σου. οι μύες συσπώνται ανεξέλεγκτα και στην καρδιά ξυπνάει μια ηδονή ανώτερη από ολόκληρη την ανθρωπότητα.

δε μπορώ να το περιγράψω με μεγαλύτερη ακρίβεια. είναι ήδη πολύ δύσκολο να εξηγήσει κανείς το μεγαλείου του τραγουδιού μετά από κανονική ακρόαση του δίσκου, πόσο μάλλον στην ώρα του live!

και, μετά, το υπόλοιπο setlist. Brothers Of Metal, Blood Of My Enemies, Hail And Kill και δε θυμάμαι τί άλλο!

τα ακούσαμε το 2007 και σπάσαμε τον κόσμο. τα ξανακούσαμε το 2011 και διαλύσαμε τη Γη.

όλοι οι Manowarάδες γνωρίζουμε πως η μπάντα κλείνει τις συναυλίες της είτε με το Battle Hymn είτε με το Black Wind, Fire And Steel. και, εφόσον, το πρώτο είχε ήδη παιχτεί στην αρχή του setlist, έμεινε να κλείσουν με το δεύτερο. πόση καύλα έχει αυτό το κομμάτι! πόση ταχύτητα, φωτιά, ταχύτητα, καύλα, ταχύτητα, φωτιά και καύλα! και, επιπλέον, ο DeMaio να ξηλώνει τις χορδές του μπάσσου του στις ύστατες παρανοϊκές στιγμές, λίγο πριν ανατιναχτούν τα drums για τελευταία φορά!


σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ζητούσα συγγνώμη από τους παρευρισκόμενους για την αγριότητα με την οποία ούρλιαζα σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. λίγες φορές γυρσνούσαν και κοιτούσαν μερικοί μχμχμχμ

αλλά γλυκά μου ΤΣΟΥΤΣΕΚΙΑ, το γνωρίζατε ότι βρισκόσασταν σε συναυλία MANOWAR;

είχατε την παραμικρή ιδέα για το ότι οι Manowar, όταν παίζουν, κάνουν ΕΠΙΘΕΣΗ κι εμείς είμαστε ο ΣΤΡΑΤΟΣ τους;



όχι; ΚΑΚΩΣ
ναι; ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΙΝΑΤΕ ΜΕΣΑ!!

σας αφήνω έτσι, χωρίς να αναλύσω περισσότερο τη συναυλία. αυτό το κάνουν πολλοί άλλοι και περιγράφουν με λεπτομέρειες τα γεγονότα. αυτό που ήθελα ήτανε μόνο να γράψω για το πόσο κορυφαία ήταν εκείνη η βραδιά.

επειδή η καύλα της συναυλίας ήταν ανεκδιήγητα μεγάλη, δε μπορώ να θυμηθώ ολόκληρο το setlist, το παραθέτω όπως είναι στο live report από την ιστοσελίδα www.solidrock.gr


Manowar
Death Tone
Metal Daze
Fast Taker
Shell Shock
Dark Avenger

William's Tale
Battle Hymn
Sun Of Death 
Brothers Of Metal
Blood Of My Enemies 
Thor (The Powerhead)

Kings Of Metal
Heart Of Steel

Warriors Of The World United
Hail And Kill
Thunder In The Sky
Hand Of Doom
The Power

Encore
Joey's Speech
Black Wind, Fire And Steel

The Crown And The Ring [Outro version]



Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Metal






Για δεκαπέντε χρόνια υπερασπίζομαι το Μέταλ απέναντι στα ανθρωποειδή που ηδονίζονται να το προσβάλλουν. Από την πρώτη στιγμή -από το βάπτισμα του πυρός ακόμη- ξεκίνησε μια άνανδρη επίθεση που θα σταματήσει όταν θα εξαφανιστούν από τη Γη όσοι άνθρωποι προέρχονται από πιθήκους.

Το Μέταλ είναι Οργή. Δεν είναι φτιαγμένο για να σε χαλαρώσει, να σε ηρεμήσει ή να σε κοιμήσει. Είναι σφυρηλατημένο μέσα στις καρδιές των μουσικών, πυρακτωμένο από τη βία των συναισθημάτων τους.

Το Μέταλ είναι αυτό που μπορεί να σκοτεινιάσει έναν ολοφώτεινο ουρανό. Να ρίξει στα τέσσερα μια γλυκιά καλοκαιρινή νύχτα και να τη βιάζει μέχρι να ματώσει από τα μάτια. Να σπάσει τα κόκαλα της Γης και να αφήσει τη λάβα από μέσα της να καλύψει τον κόσμο, αφήνωντας πίσω της τα ερείπια του εύθραυστου ανθρώπινου πολιτισμού.

Από την άλλη πλευρά, το Μέταλ είναι η πνευματική υπόσταση της ανθρώπινης δύναμης, αυτής που σταματάει τα δάκρυα που πηγάζουν από την καρδιά. Είναι το ατσάλι που μπορεί να δώσει τη δύναμη σε ένα μισοπεθαμένο, ισχνό, σκελετωμένο σώμα ώστε να σηκωθεί όρθιο, σκληρό, αμετακίνητο, συμπαγές και παντοδύναμο. Είναι αυτό που σε κάνει να αντέχεις την παρακμή του κόσμου και σε προστατεύει από το να γίνεις μέρος της για να μην υποφέρεις πια.

Είναι αυτό που σε βοηθάει να μη νοιάζεσαι για το πότε θα πεθάνεις, αλλά για το πώς. Είναι η βία με την οποία μαχαιρώνεις στην καρδιά τους φόβους σου και τολμάς να κάνεις το πρώτο τυφλό βήμα πέρα από το γκρεμό της ανθρωπότητας. Είναι το συναίσθημα που σε σηκώνει για να κοιτάξεις πέρα από το τελικό σύνορο του κόσμου. Στην τελευταία ξεχασμένη άκρη του Σύμπαντος. Στο πιο λαμπερό, γαλήνιο, γλυκό φως του Παραδείσου. Στην πιο σκοτεινή, πύρινη, αηδιαστική γωνία της Κόλασης.

Όταν είσαι μέρος του Μέταλ νιώθεις αυτά που προσφέρει, ευτυχισμένος που γεννήθηκες και το γνώρισες.


Νιώθεις δυνατός, διότι έχεις τη γνώση να μη προσκυνάς κανέναν άνθρωπο.

Διότι έχεις μέσα σου αυτό το απερίγραπτο συναίσθημα.

Το Μέταλ είναι κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνουμε.