Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

αφήστε ήσυχη τη φαντασία μου!

Σταματήστε τις καταστροφολογίες τσουτσέκια του υπεδάφους. Σταματήστε να ψάχνετε ημερομηνίες και πότε θα ανοίξουν οι πύλες και πότε ο Ήλιος θα χύσει στη μάπα μας και πότε θα φύγει η Σελήνη και πότε θα έρθει ο nibiru και πότε θα επιστρέψει ο στόλος. Σταματήστε να ηδονίζεστε στη σκέψη του τρίτου παγκόσμιου πολέμου.

Σταματήστε να κράζετε με κεφαλαία χοντρά γράμματα ότι το τέλος έρχεται και ποιός θα είναι ο νέος πρόεδρος της ευρωπαϊκής ένωσης και αν θα είναι ο αντίχριστος και πόσα χρόνια απομένουν για το Τέλος.



Έχω ένα σωρό ιστορίες να γράψω ακόμα. Το πρώτο μου βιβλίο βρίσκεται κάπου στη μέση, έχω προσχεδιάσει μια τηλεοπτική σειρά και προσχεδιάζω άλλη μία, έχω τρεις σύντομες ιστορίες να ολοκληρώσω και τέσσερις διαφορετικούς κόσμους να εμπλουτίσω, ο ένας εκ των οποίων περιέχει άπειρα παράλληλα σύμπαντα.

ΚΑΝΟΝΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΠΡΟΛΑΒΩ

Σταματήστε να φοβίζετε τη φαντασία μου! Εμένα βασανίστε με με όποιον άλλο τρόπο θέλετε: τρομάξτε με καθώς βλέπω ταινία τρόμου, χτυπήστε με, βρίστε με, απειλείστε με, βάλτε με να ακούσω μπίτια, να δω σαπουνόπερες, να ψηφίσω, να παρακολουθήσω ειδήσεις, να παίξω ποδόσφαιρο, να φορέσω μακρυμάνικες μπλούζες, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά, να ζήσω μέχρι τα γεράματα.


Ένα πράγμα θέλω να έχω στη ζωή μου. Να μπορώ να γράφω μέχρι να πεθάνω. Για να το κάνω αυτό χρειάζομαι χαρτί και μολύβι, που ευτυχώς είναι φθηνά πράγματα.
Δε θέλω αυτά που ζητάει ο κάθε πίθηκος από τη ζωή του: ένα μακρόστενο εντυπωσιακό αυτοκίνητο, καινούριο σπίτι με άπειρους ορόφους και 'επαγγελματική επιτυχία' (πάντα με αηδίαζε αυτός ο μίζερος όρος).

Να γράφω μέχρι να πεθάνω. Αυτό ζητάω. Θα πεθάνω σε ένα λεπτό; Δέκα χρόνια; Ας είναι. Όσο νωρίτερα τόσο το καλύτερο.

Αφήστε ήσυχη τη φαντασία μου



Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

"ανοησίες και υπερβολές"





έστω ένα παιδί σε ηλικία δημοτικού σχολείου. το παιδί αυτό αποφασίζει να κάνει ό,τι κάνουν οι φίλοι του (μη χάσει!) και γίνεται κι εκείνο μέλος στην 'ομάδα' στην οποία ανήκουν.
θα μπορούσαμε να πούμε "καλά να πάθει αν ακολουθεί τους άλλους και δεν αποφασίζει μόνος του" αλλά ένα παιδάκι δημοτικού πώς να ξέρει από τέτοια πράγματα;

σε εκείνα τα χρόνια γίνανε διάφορα πράγματα που οι συνέπειές τους ήρθαν στην επιφάνεια αργότερα και συνεχίζουν να φαίνονται τώρα, που είναι και η χειρότερη φάση τους.

δυστυχώς, υποσχέθηκα να μην ασχοληθώ με το θέμα γι' αυτό και δε μπορώ να πω ποια ήταν η 'ομάδα' και τι συμβαίνει γενικά σε τέτοιου είδους 'ομάδες', όπως ανακάλυψα πριν από μερικές εβδομάδες.

θα αναφερθώ μόνο στην εμπειρία που εγώ είχα και στον τρόπο με τον οποίο επηρεάστηκε η υπόλοιπη ζωή μου. θα μιλήσω δηλαδή μόνο για τον εαυτό μου, αυτό δε μπορεί κανένα τσουτσέκι να μου το απαγορεύσει.


το να νιώθω ενοχές για ένα σωρό πράγματα ήταν, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες. 
και εκεί μέσα είχα πολλές ευκαιρίες να νιώσω έτσι:


  • ένοχος επειδή ακούω Μέταλ


  • ένοχος επειδή το Μέταλ με βοηθάει να ζήσω και να νιώσω ασφάλεια μέσα στον κόσμο (είναι ποτέ δυνατόν, κάτι που αγαπάς τόσο πολύ να σε βοηθάει στη ζωή σου;)


  • ένοχος επειδή μου αρέσουν τα παιχνίδια στον υπολογιστή


  • ένοχος αν τολμήσω να παίξω Diablo ή όποιο άλλο παιχνίδι έχει μέσα πεντάλφες και διάφορα παρόμοια


  • ένοχος αν τολμούσα να χάσω καμιά Κυριακάτικη Λειτουργία


  • ένοχος αν τολμούσα να πάω σε Λειτουργία μετά από τις 09:00


  • ένοχος αν μου αρέσει κάποια γυναίκα και τολμήσω να τη φαντασιωθώ


  • ένοχος αν δε νιώθω μίσος για όσους δε θεωρούνται άνθρωποι από την οργάνωση


  • ένοχος αν δε κοιτούσα με φοβογέννητο σεβασμό τους 'ανώτερούς' μου (η στρατιωτικού τύπου ιεραρχία έφτιαχνε καταπληκτική ατμόσφαιρα την οποία δε ξέχασα ποτέ)


  • ένοχος αν τολμήσω να φορέσω τα ρούχα που με εκφράζουν


  • ένοχος αν τολμήσω να σκεφτώ κάτι κακό (καθώς "οι σκέψεις ισούνται με πράξεις"). νομίζατε ότι ο αγώνας για να διώξετε και να νικήσετε τις κακές σκέψεις αξίζει; λάθος! αν θυμώσετε με κάποιον και θέλετε να τον σκοτώσετε, τότε πηγαίνετε να παραδοθείτε, αφού είναι σα να τον έχετε ήδη σκοτώσει. μη σας νοιάζει το πώς παρέμεινε ζωντανός. μη προσπαθήσετε να τα βρείτε μαζί του. μη προσπαθήσετε να μετανιώσετε. είσαστε, πλέον, ένοχοι για φόνο. σημασία έχει εσείς να νιώθετε ένοχοι ακόμα και για τις σκέψεις σας.


  • κατέληξα να φοβάμαι τη λέξη 'κατασκήνωση' πολύ περισσότερο από όσο φοβάμαι τη λέξη 'στρατός'. όταν ακούω για στρατό, δε με πιάνει ταχυκαρδία ούτε νιώθω να κρυώνω απότομα κάτω από το δέρμα μου.


το γενικό συμπέρασμά μου ήταν πως έπρεπε να νιώθω ένοχος αν τολμούσα να μη φοβηθώ την οργάνωση. ένοχος, αν επιθυμήσω να νιώσω ελεύθερος.

ήμουν εξαιρετικά κατάλληλο άτομο για να γίνω μέλος μιας τέτοιας ομάδας, καθώς από πάρα πολύ μικρή ηλικία είχα μάθει να φοβάμαι ένα σωρό πράγματα. και ένα άτομο που είναι φοβισμένο υποκύπτει πολύ εύκολα σε όσους προσπαθήσουν να επιβληθούν επάνω του.

όταν δε μπορούσα να αντέξω άλλο αυτή την ατμόσφαιρα φόβου και νοσοκομείου μέσα στην οργάνωση, ξαφνικά έγινα ακατάλληλος για μέλος και ξέφυγα από αυτά τα πράγματα.

δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για ένα τέτοιο μέρος. όσο πολύ βοηθάει κάποιον αυτός ο τρόπος, τόσο πολύ μπορεί να καταστρέψει κάποιον άλλο. δεν είναι για όλους μια τέτοια ομάδα.

όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει αλλάξει κάτι στους φόβους μου, πάντα έχω πολλούς. έχει αλλάξει, όμως, η άμυνά μου. κατάφερα να δημιουργήσω μια στοιχειώδη άμυνα ώστε να μη ξανασυμβούν τέτοια πράγματα. 
τώρα, πλέον, όταν με προσεγγίζουν άτομα που έχουν οποιουδήποτε είδους κενό στην ψυχή τους, δε τους αφήνω (σχεδόν ποτέ) να το γεμίσουν εις βάρος μου.



παραταύτα, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

ανάμεσα στα διάφορα άσχημα που αποκόμισα από αυτά τα άτομα, συνέβη και κάτι καλό:

ξεκίνησα να ακούω Black Metal (ενώ για πολλά χρόνια είχα μείνει στο Heavy, Epic και Power). φυσικά, ο κάθε βλαμμένος θα σκεφτεί "σώπα ρε φιλαράκι αυτό είναι καλό δηλαδή;"

ναι, βλαμμένε μου φίλε! είναι καταπληκτικό! κάποτε φοβόμουν το Black Metal. τρομακτικά, βλάσφημα εξώφυλλα, ουρλιαχτά στη φωνή αντί για κανονικό τραγούδι, σκοτεινή ατμόσφαιρα και άγριοι στίχοι.

ο συνδυασμός όλων αυτών απεδείχθη ως η πιο κατάλληλη εκτόνωση από το πρήξιμο που έτρωγα σε εκείνη τη μακρόχρονη περίοδο (το πρήξιμο μονοκρατούσε στα πρώτα χρόνια, η εκτόνωση ήρθε από το λύκειο και μετά)! 

  • αντί να αρχίσω να μαλώνω με τους άλλους 
  • αντί να καταντήσω σα το μέσο καθυστερημένο άτομο που βρίζει σε κάθε δύο φράσεις 
  • αντί να γίνω άθεος και να απορρίψω το Χριστιανισμό εξαιτίας μερικών βλαμμένων ατόμων

αντί όλων αυτών, εκτονώθηκα στο Black Metal.




ερώτηση: γιατί στο Black; γιατί όχι Thrash ή Death, που είναι παρομοίως σκληρά είδη;
απάντηση: διότι το Black είναι ο ανεπίσημος εχθρός των ατόμων που με πρήζουνε. γι' αυτό και λέγεται αντίδραση αυτή η πράξη.


παράδειγμα: ένας gay αγανακτεί μετά από χρόνια πρηξίματος από όλους τους τυχαίους υπανθρώπους που τον πρήζουν ασταμάτητα και ανελέητα για το ίδιο θέμα ξανά και ξανά και καταλήγει να αντιδράει λέγονται πως, όχι μόνο δε πειράζει που είναι gay, αλλά είναι περήφανος γι' αυτό που είναι. και, αντί να συνεχίσει να ζει στο ίδιο επίπεδο με τους υπόλοιπους, η αντίδρασή του τον κάνει όχι μόνο να νιώθει περήφανος αλλά να το δείχνει σε όλους στις LGBT παρελάσεις.

υπό την ίδια αναλογία εγώ αντέδρασα ως εξής: όχι μόνο δε πειράζει που είμαι Μεταλλάς, αλλά το Μέταλ είναι το μέγιστο και το ανώτατο είδος μουσικής στον κόσμο και όλα τα υπόλοιπα είδη ΔΕΝ είναι μουσική, αλλά είναι προσβολή προς τη μουσική. 
επίσης, όχι μόνο το Μέταλ είναι κορυφή και δε πειράζει να το ακούω, αλλά θα φοράω όποτε θέλω μπλούζες που περιγράφουν ακριβώς αυτό που με πρήζουνε πως πρέπει να μη κάνω. έτσι ξεκίνησα να φοράω Black μπλούζες, με πεντάλφες, ανάποδους σταυρούς και τέτοια, ενώ πιο πριν φοβόμουν να το κάνω. 
χάρη σε αυτά τα άτομα κατάφερα να μπω στο χώρο του Black Metal. κάθε φορά που διστάζω να αγοράσω μια Black μπλούζα ή ένα Black δίσκο, έρχεται μια συγκεκριμένη σκέψη στο μυαλό μου και με βοηθάει να πάρω την απόφαση και να κάνω τελικά την αγορά.


μια υπενθύμιση προς όσους σκεφτούν ότι "εντάξει αλλά κι εσύ το παράκανες ρε παιδί μου": πάρα πολύ συχνά η αντίδραση είναι τόσο μεγάλη όσο μεγάλη είναι και η δράση που την προκάλεσε.


τώρα! γιατί στα κομμάτια του Σύμπαντος σας πρήζω τα μπάσα τόση ώρα με τα προβλήματά μου, λες και είμαι ο μόνος επάνω στη Γη που έχω προβλήματα; διότι δε χρειάζεται να είμαι ο μόνος στον κόσμο που τα έχω για να αξίζει να τα πω. 
αν η γελοία φράση "ρε φίλε νομίζεις ότι είσαι ο μόνος στον κόσμο που έχει προβλήματα;" είναι σωστή, τότε αυτό σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα να πούμε σε ένα άτομο με καρκίνο "παράτα μας κι εσύ ρε φίλε με τις βλακείες σου", καθώς υπάρχουν πάρα πολλοί καρκινοπαθείς στον κόσμο. σας φαίνεται σωστό αυτό;















όσοι γνωρίζετε τι είναι τα άτομα cutters, μπορείτε να καταλάβετε πόσο σημαντικό κατόρθωμα είναι το να εκτονώνονται με διάφορους αβλαβείς τρόπους όταν βρίσκονται σε καταστάσεις που φέρνουν άγχος, ταραχή και προβλήματα. 
αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που αποφάσισα να γράψω όλα αυτά μετά από τόσα χρόνια που τα κρατούσα μέσα μου. είναι δύσκολο ένα τέτοιο άτομο να καταφέρει να εκτονωθεί με άλλους τρόπους και όταν τελικά το κάνει είναι σημαντική στιγμή.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

"να μη παίζετε τέτοια πράματα!"



"να, αυτά παίζουν στο σπίτι και μετά πηγαίνουν στα σχολεία με τα όπλα και σκοτώνουν τους συμμαθητές τους"

"εμ, πώς να μη γίνουν φονιάδες μετά, αν από μικρά παίζουν στην τηλεόραση τέτοια πράγματα"


από μια κωλόγρια ή ένα κωλόγερο, το καταλαβαίνω να ακουστούν τέτοιες φράσεις. έτσι κι αλλιώς, αυτό μπορούνε να προσφέρουν στη ζωή τους κι αυτό κάνουν.

αλλά τί γίνεται όταν αυτές τις βλακείες τις πιστεύουν και κανονικά άτομα;
γιατί φοβούνται ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ οι γονείς μήπως γίνουν τα παιδιά τους φονιάδες από βίαια video games;

δεν έχω ιδέα πώς είναι να έχεις παιδιά. όμως, στα 27 χρόνια που μάταια σέρνω τη δύσμορφη, θλιβερή δικαιολογία που αποκαλώ σώμα επάνω στη Γη έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι, από τη στιγμή που οι γονείς κάνουν παιδιά, τα δίνουν όλα για εκείνα και για τους ίδιους δεν απομένουν και πολλά πράγματα. 
άλλη μια παρατήρησή μου είναι πως ένα από τα πράγματα που χάνουν από τη στιγμή που γίνονται γονείς είναι η σκέψη. όχι συγκεκριμένα η λογική, αλλά η ίδια η διαδικασία της σκέψης. η ζωές τους καθοδηγούνται από το τί χρειάζονται τα παιδιά και κάνουν όσα πρέπει να γίνουν χωρίς να σκέφτονται.

αυτό, φυσικά, έχει παρενέργειες. αν σταματήσεις να σκέφτεσαι, τότε το μυαλό από μόνο του θα ψάξει αλλού να βρει σκέψη. σε άλλο μυαλό. γι' αυτό και το άτομο που σταματάει να σκέφτεται γίνεται υποχείριο άλλων. οι άλλοι του λένε τί να σκέφτεται και τί να πιστεύει. και, όταν αυτό συμβαίνει συστηματικά, το άτομο καταλήγει να φοβάται να τολμήσει να ξανασκεφτεί. και, στο τέλος, αφομοιώνεται από τη συλλογική συνείδηση μιας φοβισμένης ομάδας που έχει ως πρώτη αντίδραση την άρνηση της πραγματικότητας.

ποιό είναι λοιπόν το τελικό προϊόν όλων αυτών των παραγόντων; είναι γονείς οι οποίοι: φοβούνται για τη ζωή των παιδιών τους, αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους, δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν επειδή πρέπει να φροντίσουν τα παιδιά τους και, μετά από χρόνια, φοβούνται να σκεφτούν επειδή ξεχάσανε πώς γίνεται.

στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, όμως, όσο προσπαθείτε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας, προσπαθείστε αν γίνεται να το κάνετε χωρίς να φυτέψετε βία μέσα τους, διότι μετά θα έχουν ανάγκη να την εκτονώσουν. 



είτε με βίαια video games, είτε με βίαιη μουσική, είτε με φόβο σκέψης (αυτή είναι η πιο συχνή περίπτωση, οι νεκροί περιπατητές) είτε σφάζοντας πόρνες στο δρόμο. αν το παιδί σας ψάχνει κάτι βίαιο για να εκτονωθεί, τότε υπάρχει μέσα του βία. που σημαίνει ότι υπήρχε από πριν

πριν γίνετε μέρος της θλιβερής μάζας που με ευκολία παρατάει στην άκρη τις ευθύνες της και βρίζει τα video games, σκεφτείτε την ΑΠΙΘΑΝΗ περίπτωση να έχετε κάνει κάτι κακό εσείς, μια και είσαστε κοντά στο παιδί διαρκώς στα πρώτα χρόνια της ζωής του.

να πω και κάτι άσχετο με video games και σχετικό με τη βία στο μυαλό του παιδιού: αν ο γονιός συμπεριφέρεται με βίαιο τρόπο στο παιδί όταν εκείνο είναι μικρό και ανυπεράσπιστο, τότε το παιδί θα πάρει υποσυνείδητη εκδίκηση από το γονιό και θα του συμπεριφερθεί με βία όταν εκείνος θα είναι γέρος και ανυπεράσπιστος

το 1993 κυκλοφόρησε το Doom. ένα βίαιο παιχνίδι με ατμόσφαιρα τρόμου. ε, λοιπόν, από εκείνη τη χρονιά και μετά, τα άτομα εφηβικής-νεαρής ηλικίας κλείστηκαν στα σπίτια τους, ξεσπούσαν στο Doom και η εγκληματικότητα στην ηλικιακή τους κατηγορία έπεσε θεαματικά. γιατί; επειδή αντί να μαχαιρώσουν το φίλο τους στην καρδιά για κάτι που παίχτηκε μεταξύ τους, αποκεφαλίζανε τέρατα στο pc. όταν ο θυμός περνούσε, κανείς δεν είχε πάθει κακό διότι το τέρας που πέθανε δεν υπήρχε εξ' αρχής.

αν θέλετε να μάθετε πραγματικά σε τί οφείλεται η επιθετικότητα και η βία μέσα στην καρδιά του παιδιού σας, κάντε το εξής απλό:

1) ρωτήστε το πόσο όμορφα περνούσε την ώρα που έπαιζε, χαλαρώνοντας και διαλύοντας pixels στην οθόνη. 

2) μετά, ρωτήστε το πόσο όμορφα ήταν όταν καθόταν μόνο του στο δωμάτιό του, με τα μάτια γουρλωμένα και την καρδιά του να τρέμει, καθώς εσείς με την/το σύζυγο σπάζατε το σπίτι και γκρεμίζατε τον κόσμο του με τις φωνές σας.

αν, από την απάντηση που θα πάρετε, συμπεράνετε πως τελικά φταίνε τα παιχνίδια, τότε δεν έπρεπε να κάνετε παιδιά. και είναι ήδη πολύ αργά για να δώσετε τα παιδιά που ήδη κάνατε, σε άλλους. απλώς, σας ικετεύω, μη κάνετε περισσότερα.

αν δε τολμάτε να του κάνετε αυτές τις δύο ερωτήσεις ούτε για πλάκα, επειδή φοβάστε την απάντηση, είσαστε σε καλό δρόμο. μπορείτε, πλέον, να το βοηθήσετε να νιώσει λίγο καλύτερα.

τα παιδιά δε γίνονται βίαια από τα video παιχνίδια. προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια, πριν καν μάθουν τί είναι το video game.


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια



προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια



τέλος, αν αποφασίσετε να πρήξετε τον κόσμο για το πόσο ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ κάνουν τα βίαια παιχνίδια, τουλάχιστον προσπαθείστε να μη γίνεστε γελοίοι. όσο φοβισμένοι κι αν είστε, γελοίοι μπορείτε να μη γίνετε αν θέλετε. 

παράδειγμα: πριν από πολλά χρόνια, έτυχε να διαβάζω ένα καταπληκτικό, θεόπνευστο, φωτισμένο, έγκυρο (καταλάβατε ή να πω απλά "άχρηστο";) άρθρο που εξηγούσε το λόγο για τον οποίο κάνουν κακό τα βίαια παιχνίδια. έλεγε λοιπόν, με δακρύβρεχτο ύφος το πόσο κακό είναι για το παιδί όταν παίζει π.χ. ένα πολεμικό παιχνίδι και ετοιμάζει το στρατό του και "καταστρέφει τον αντίπαλο, αφαιρώντας του τη ζωή, χαρούμενος για τη σωστή του κίνηση και για την άτυχη κίνηση του άλλου". μπορεί να είχε ακόμα και τελίτσες στο τέλος, για να γίνει πιο δραματικό.

κλάψατε; ναι; από τα γέλια; μπράβο! μα, τί στα κομμάτια είδους άρθρο ήταν αυτό που ενδιαφέρεται αν χαλάμε pixels στον υπολογιστή μας; αν κάνουν έτσι επειδή χάνεται μια ψηφιακή ζωή, που δεν υπάρχει, τί θα κάνανε στην περίπτωση ενός πολέμου, όπου ο θάνατος είναι αληθινός;

ε, λοιπόν, μαντέψτε! το άρθρο προερχόταν από τη νοοτροπία ατόμων τα οποία κρίνουν αυτόν που σκοτώνει pixels και μετά εξυμνούν ως ήρωα τον ελεύθερο σκοπευτή που στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έμεινε για δύο εβδομάδες μόνος του σε μια τρύπα μόνο με δυο σταγόνες νερό κι ένα κομμάτι ψωμί, και κατάφερε να σκοτώσει 10-15 στρατιώτες του εχθρού. 
αν, μάλιστα, παρατηρήσετε προσεκτικά, θα δείτε πως ηδονίζονται όταν αναφέρουν τον αριθμό των εχθρών που σκότωσε ο ήρωας. όσο περισσότεροι οι νεκροί εχθροί, τόσο πιο αθάνατος εκείνος και τόσο μεγαλύτερη η ηδονή τους.

αν, λοιπόν, τολμήσετε να σκοτώσετε pixels σε ψηφιακό πόλεμο, ετοιμαστείτε να σας σταυρώσουν. και μάλιστα ανάποδα!

αν σκοτώσετε ανθρώπους σε πραγματικό πόλεμο, τότε θα πέσουν στα γόνατα και θα σας προσκυνήσουν, καθώς στον πόλεμο τίποτα δεν έχει αξία και όλα επιτρέπονται.

όταν ακούτε άτομα να κράζουν ότι τα βίαια παιχνίδια κάνουν κακό στα παιδιά, σταθείτε και παρατηρείστε τί είδους άτομα είναι. αναλογιστείτε τί είδους ζωή έχουν κάνει και τί συμπλέγματα και απωθημένα μπορεί να έχουν αποκτήσει. έτσι θα μπορέσετε να καταλάβετε τους λόγους για τους οποίους φορτώνουν την ευθύνη στα video games.

θέλετε κι άλλο; όχι; ωραία, ευτυχώς. πάω να παίξω Old Republic, όπου οι παίκτες έχουν ΦΩΤΟΣΠΑΘΑ OMG ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! τα ύστερα του κόσμου! :D

α, μετά θα χώσω και λίγο Dragon Age Origins για να φτιάξω λεσβία πρωταγωνίστρια! αρχίστε το κράξιμο μχμχμχμμχμχ