Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

"να μη παίζετε τέτοια πράματα!"



"να, αυτά παίζουν στο σπίτι και μετά πηγαίνουν στα σχολεία με τα όπλα και σκοτώνουν τους συμμαθητές τους"

"εμ, πώς να μη γίνουν φονιάδες μετά, αν από μικρά παίζουν στην τηλεόραση τέτοια πράγματα"


από μια κωλόγρια ή ένα κωλόγερο, το καταλαβαίνω να ακουστούν τέτοιες φράσεις. έτσι κι αλλιώς, αυτό μπορούνε να προσφέρουν στη ζωή τους κι αυτό κάνουν.

αλλά τί γίνεται όταν αυτές τις βλακείες τις πιστεύουν και κανονικά άτομα;
γιατί φοβούνται ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ οι γονείς μήπως γίνουν τα παιδιά τους φονιάδες από βίαια video games;

δεν έχω ιδέα πώς είναι να έχεις παιδιά. όμως, στα 27 χρόνια που μάταια σέρνω τη δύσμορφη, θλιβερή δικαιολογία που αποκαλώ σώμα επάνω στη Γη έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι, από τη στιγμή που οι γονείς κάνουν παιδιά, τα δίνουν όλα για εκείνα και για τους ίδιους δεν απομένουν και πολλά πράγματα. 
άλλη μια παρατήρησή μου είναι πως ένα από τα πράγματα που χάνουν από τη στιγμή που γίνονται γονείς είναι η σκέψη. όχι συγκεκριμένα η λογική, αλλά η ίδια η διαδικασία της σκέψης. η ζωές τους καθοδηγούνται από το τί χρειάζονται τα παιδιά και κάνουν όσα πρέπει να γίνουν χωρίς να σκέφτονται.

αυτό, φυσικά, έχει παρενέργειες. αν σταματήσεις να σκέφτεσαι, τότε το μυαλό από μόνο του θα ψάξει αλλού να βρει σκέψη. σε άλλο μυαλό. γι' αυτό και το άτομο που σταματάει να σκέφτεται γίνεται υποχείριο άλλων. οι άλλοι του λένε τί να σκέφτεται και τί να πιστεύει. και, όταν αυτό συμβαίνει συστηματικά, το άτομο καταλήγει να φοβάται να τολμήσει να ξανασκεφτεί. και, στο τέλος, αφομοιώνεται από τη συλλογική συνείδηση μιας φοβισμένης ομάδας που έχει ως πρώτη αντίδραση την άρνηση της πραγματικότητας.

ποιό είναι λοιπόν το τελικό προϊόν όλων αυτών των παραγόντων; είναι γονείς οι οποίοι: φοβούνται για τη ζωή των παιδιών τους, αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους, δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν επειδή πρέπει να φροντίσουν τα παιδιά τους και, μετά από χρόνια, φοβούνται να σκεφτούν επειδή ξεχάσανε πώς γίνεται.

στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, όμως, όσο προσπαθείτε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας, προσπαθείστε αν γίνεται να το κάνετε χωρίς να φυτέψετε βία μέσα τους, διότι μετά θα έχουν ανάγκη να την εκτονώσουν. 



είτε με βίαια video games, είτε με βίαιη μουσική, είτε με φόβο σκέψης (αυτή είναι η πιο συχνή περίπτωση, οι νεκροί περιπατητές) είτε σφάζοντας πόρνες στο δρόμο. αν το παιδί σας ψάχνει κάτι βίαιο για να εκτονωθεί, τότε υπάρχει μέσα του βία. που σημαίνει ότι υπήρχε από πριν

πριν γίνετε μέρος της θλιβερής μάζας που με ευκολία παρατάει στην άκρη τις ευθύνες της και βρίζει τα video games, σκεφτείτε την ΑΠΙΘΑΝΗ περίπτωση να έχετε κάνει κάτι κακό εσείς, μια και είσαστε κοντά στο παιδί διαρκώς στα πρώτα χρόνια της ζωής του.

να πω και κάτι άσχετο με video games και σχετικό με τη βία στο μυαλό του παιδιού: αν ο γονιός συμπεριφέρεται με βίαιο τρόπο στο παιδί όταν εκείνο είναι μικρό και ανυπεράσπιστο, τότε το παιδί θα πάρει υποσυνείδητη εκδίκηση από το γονιό και θα του συμπεριφερθεί με βία όταν εκείνος θα είναι γέρος και ανυπεράσπιστος

το 1993 κυκλοφόρησε το Doom. ένα βίαιο παιχνίδι με ατμόσφαιρα τρόμου. ε, λοιπόν, από εκείνη τη χρονιά και μετά, τα άτομα εφηβικής-νεαρής ηλικίας κλείστηκαν στα σπίτια τους, ξεσπούσαν στο Doom και η εγκληματικότητα στην ηλικιακή τους κατηγορία έπεσε θεαματικά. γιατί; επειδή αντί να μαχαιρώσουν το φίλο τους στην καρδιά για κάτι που παίχτηκε μεταξύ τους, αποκεφαλίζανε τέρατα στο pc. όταν ο θυμός περνούσε, κανείς δεν είχε πάθει κακό διότι το τέρας που πέθανε δεν υπήρχε εξ' αρχής.

αν θέλετε να μάθετε πραγματικά σε τί οφείλεται η επιθετικότητα και η βία μέσα στην καρδιά του παιδιού σας, κάντε το εξής απλό:

1) ρωτήστε το πόσο όμορφα περνούσε την ώρα που έπαιζε, χαλαρώνοντας και διαλύοντας pixels στην οθόνη. 

2) μετά, ρωτήστε το πόσο όμορφα ήταν όταν καθόταν μόνο του στο δωμάτιό του, με τα μάτια γουρλωμένα και την καρδιά του να τρέμει, καθώς εσείς με την/το σύζυγο σπάζατε το σπίτι και γκρεμίζατε τον κόσμο του με τις φωνές σας.

αν, από την απάντηση που θα πάρετε, συμπεράνετε πως τελικά φταίνε τα παιχνίδια, τότε δεν έπρεπε να κάνετε παιδιά. και είναι ήδη πολύ αργά για να δώσετε τα παιδιά που ήδη κάνατε, σε άλλους. απλώς, σας ικετεύω, μη κάνετε περισσότερα.

αν δε τολμάτε να του κάνετε αυτές τις δύο ερωτήσεις ούτε για πλάκα, επειδή φοβάστε την απάντηση, είσαστε σε καλό δρόμο. μπορείτε, πλέον, να το βοηθήσετε να νιώσει λίγο καλύτερα.

τα παιδιά δε γίνονται βίαια από τα video παιχνίδια. προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια, πριν καν μάθουν τί είναι το video game.


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια



προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια


προλαβαίνετε εσείς και τα κάνετε βίαια



τέλος, αν αποφασίσετε να πρήξετε τον κόσμο για το πόσο ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ κάνουν τα βίαια παιχνίδια, τουλάχιστον προσπαθείστε να μη γίνεστε γελοίοι. όσο φοβισμένοι κι αν είστε, γελοίοι μπορείτε να μη γίνετε αν θέλετε. 

παράδειγμα: πριν από πολλά χρόνια, έτυχε να διαβάζω ένα καταπληκτικό, θεόπνευστο, φωτισμένο, έγκυρο (καταλάβατε ή να πω απλά "άχρηστο";) άρθρο που εξηγούσε το λόγο για τον οποίο κάνουν κακό τα βίαια παιχνίδια. έλεγε λοιπόν, με δακρύβρεχτο ύφος το πόσο κακό είναι για το παιδί όταν παίζει π.χ. ένα πολεμικό παιχνίδι και ετοιμάζει το στρατό του και "καταστρέφει τον αντίπαλο, αφαιρώντας του τη ζωή, χαρούμενος για τη σωστή του κίνηση και για την άτυχη κίνηση του άλλου". μπορεί να είχε ακόμα και τελίτσες στο τέλος, για να γίνει πιο δραματικό.

κλάψατε; ναι; από τα γέλια; μπράβο! μα, τί στα κομμάτια είδους άρθρο ήταν αυτό που ενδιαφέρεται αν χαλάμε pixels στον υπολογιστή μας; αν κάνουν έτσι επειδή χάνεται μια ψηφιακή ζωή, που δεν υπάρχει, τί θα κάνανε στην περίπτωση ενός πολέμου, όπου ο θάνατος είναι αληθινός;

ε, λοιπόν, μαντέψτε! το άρθρο προερχόταν από τη νοοτροπία ατόμων τα οποία κρίνουν αυτόν που σκοτώνει pixels και μετά εξυμνούν ως ήρωα τον ελεύθερο σκοπευτή που στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έμεινε για δύο εβδομάδες μόνος του σε μια τρύπα μόνο με δυο σταγόνες νερό κι ένα κομμάτι ψωμί, και κατάφερε να σκοτώσει 10-15 στρατιώτες του εχθρού. 
αν, μάλιστα, παρατηρήσετε προσεκτικά, θα δείτε πως ηδονίζονται όταν αναφέρουν τον αριθμό των εχθρών που σκότωσε ο ήρωας. όσο περισσότεροι οι νεκροί εχθροί, τόσο πιο αθάνατος εκείνος και τόσο μεγαλύτερη η ηδονή τους.

αν, λοιπόν, τολμήσετε να σκοτώσετε pixels σε ψηφιακό πόλεμο, ετοιμαστείτε να σας σταυρώσουν. και μάλιστα ανάποδα!

αν σκοτώσετε ανθρώπους σε πραγματικό πόλεμο, τότε θα πέσουν στα γόνατα και θα σας προσκυνήσουν, καθώς στον πόλεμο τίποτα δεν έχει αξία και όλα επιτρέπονται.

όταν ακούτε άτομα να κράζουν ότι τα βίαια παιχνίδια κάνουν κακό στα παιδιά, σταθείτε και παρατηρείστε τί είδους άτομα είναι. αναλογιστείτε τί είδους ζωή έχουν κάνει και τί συμπλέγματα και απωθημένα μπορεί να έχουν αποκτήσει. έτσι θα μπορέσετε να καταλάβετε τους λόγους για τους οποίους φορτώνουν την ευθύνη στα video games.

θέλετε κι άλλο; όχι; ωραία, ευτυχώς. πάω να παίξω Old Republic, όπου οι παίκτες έχουν ΦΩΤΟΣΠΑΘΑ OMG ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! τα ύστερα του κόσμου! :D

α, μετά θα χώσω και λίγο Dragon Age Origins για να φτιάξω λεσβία πρωταγωνίστρια! αρχίστε το κράξιμο μχμχμχμμχμχ

1 σχόλιο:

  1. Mikeius εδω, βαριεμαι να κανω login.

    Στο θεμα της παιδικης βιας, ειτε κατηγορειτε τα games, ειτε τους γονεις, ειτε τις ταινιες, ειτε τον Marilyn Manson, κανετε παντα ενα μεγαλο (και ισως δικαιολογημενο) λαθος.

    Ενα παιδι δεν γεννιεται tabula rasa. Δεν ειναι ενα κομματι πλαστελινης που το διαμορφωνουν οι γονεις, τα media και η κοινωνια. Ειναι ανθρωπος. Με δικες του καταβολες, δικες του προκαταληψεις, δικα του γονιδια. Εχετε μπερδεψει το αιτιο με το αιτιατο. Οι βιαιοι γονεις βγαζουν βιαια παιδια γιατι τους κληροδοτουν (κατα 50% περιπου) αυτην την συμπεριφορα. Οχι επειδη το παιδι τους βλεπει και κοπιαρει ασυνειδητα τον χαρακτηρα και τη συμπεριφορα τους. Απο την δεκαετια του 60 και μετα εχουν γινει πολλες ερευνες πανω σε διδυμους που μεγαλωσαν σε διαφορετικες οικογενειες και οταν συναντηθηκαν ως ενηλικες βρεθηκαν να εχουν παρομοιες προσωπικοτητες, λες και ειχαν μεγαλωσει μαζι. Αντιστροφα, αν συγκρινεις υιοθετημενα παιδια με βιολογικα παιδια που εχουν τους ιδιους γονεις εχουν τελειως διαφορετικες προσωπικοτητες, το ιδιο διαφορετικες με 2 τυχαιους αγνωστους, παρολο που ειχαν κοινη ανατροφη.

    Αν ψαχνεις τις αιτιες για την εφηβικη βια, μπορω να σου πω μερικους παραγοντες που βοηθανε:

    1) Να εισαι αγορι. Παντα οι εφηβοι αντρες ειναι πιο ανταγωνιστικοι και βιαιοι (γι' αυτο και πιο μυωδεις) κατα μεσο ορο απο τις εφηβες γυναικες.
    2) Να εχεις περισσοτερες εμφυτες τασεις για βια απο τη φυση σου (κληρονομικα). Αυτες οι τασεις μπορει να μην ΕΓΓΥΩΝΤΑΙ βιαιη συμπεριφορα, αλλα σιγουρα αυξανουν τις πιθανοτητες.
    3) Να κανεις παρεα με βιαιο κοσμο. Το μη-οικογενειακο περιβαλλον επηρρεαζει πολυ περισσοτερο την διαπλαση χαρακτηρα, διοτι το παιδι διαπλατει χαρακτηρα ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ οταν πεθανουν οι γονεις του. Κλασικο παραδειγμα, τα παιδια των μεταναστων, που υιοθετουν τη γλωσσα και την αργκο των συμμαθητων τους και αγνοουν πληρως την μητρικη που μαθανε στο σπιτι τους, πολλες φορες σε τετοιο σημειο που οι γονεις να αναγκαζονται να μαθουν ΑΥΤΟΙ τη νεα γλωσσα, αντι για το αναποδο.

    Ουφ... Αυτα. Κουραστηκα. Παω να παιξω λιγο Manhunt να ηρεμησω τωρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή