Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

"ανοησίες και υπερβολές"





έστω ένα παιδί σε ηλικία δημοτικού σχολείου. το παιδί αυτό αποφασίζει να κάνει ό,τι κάνουν οι φίλοι του (μη χάσει!) και γίνεται κι εκείνο μέλος στην 'ομάδα' στην οποία ανήκουν.
θα μπορούσαμε να πούμε "καλά να πάθει αν ακολουθεί τους άλλους και δεν αποφασίζει μόνος του" αλλά ένα παιδάκι δημοτικού πώς να ξέρει από τέτοια πράγματα;

σε εκείνα τα χρόνια γίνανε διάφορα πράγματα που οι συνέπειές τους ήρθαν στην επιφάνεια αργότερα και συνεχίζουν να φαίνονται τώρα, που είναι και η χειρότερη φάση τους.

δυστυχώς, υποσχέθηκα να μην ασχοληθώ με το θέμα γι' αυτό και δε μπορώ να πω ποια ήταν η 'ομάδα' και τι συμβαίνει γενικά σε τέτοιου είδους 'ομάδες', όπως ανακάλυψα πριν από μερικές εβδομάδες.

θα αναφερθώ μόνο στην εμπειρία που εγώ είχα και στον τρόπο με τον οποίο επηρεάστηκε η υπόλοιπη ζωή μου. θα μιλήσω δηλαδή μόνο για τον εαυτό μου, αυτό δε μπορεί κανένα τσουτσέκι να μου το απαγορεύσει.


το να νιώθω ενοχές για ένα σωρό πράγματα ήταν, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες. 
και εκεί μέσα είχα πολλές ευκαιρίες να νιώσω έτσι:


  • ένοχος επειδή ακούω Μέταλ


  • ένοχος επειδή το Μέταλ με βοηθάει να ζήσω και να νιώσω ασφάλεια μέσα στον κόσμο (είναι ποτέ δυνατόν, κάτι που αγαπάς τόσο πολύ να σε βοηθάει στη ζωή σου;)


  • ένοχος επειδή μου αρέσουν τα παιχνίδια στον υπολογιστή


  • ένοχος αν τολμήσω να παίξω Diablo ή όποιο άλλο παιχνίδι έχει μέσα πεντάλφες και διάφορα παρόμοια


  • ένοχος αν τολμούσα να χάσω καμιά Κυριακάτικη Λειτουργία


  • ένοχος αν τολμούσα να πάω σε Λειτουργία μετά από τις 09:00


  • ένοχος αν μου αρέσει κάποια γυναίκα και τολμήσω να τη φαντασιωθώ


  • ένοχος αν δε νιώθω μίσος για όσους δε θεωρούνται άνθρωποι από την οργάνωση


  • ένοχος αν δε κοιτούσα με φοβογέννητο σεβασμό τους 'ανώτερούς' μου (η στρατιωτικού τύπου ιεραρχία έφτιαχνε καταπληκτική ατμόσφαιρα την οποία δε ξέχασα ποτέ)


  • ένοχος αν τολμήσω να φορέσω τα ρούχα που με εκφράζουν


  • ένοχος αν τολμήσω να σκεφτώ κάτι κακό (καθώς "οι σκέψεις ισούνται με πράξεις"). νομίζατε ότι ο αγώνας για να διώξετε και να νικήσετε τις κακές σκέψεις αξίζει; λάθος! αν θυμώσετε με κάποιον και θέλετε να τον σκοτώσετε, τότε πηγαίνετε να παραδοθείτε, αφού είναι σα να τον έχετε ήδη σκοτώσει. μη σας νοιάζει το πώς παρέμεινε ζωντανός. μη προσπαθήσετε να τα βρείτε μαζί του. μη προσπαθήσετε να μετανιώσετε. είσαστε, πλέον, ένοχοι για φόνο. σημασία έχει εσείς να νιώθετε ένοχοι ακόμα και για τις σκέψεις σας.


  • κατέληξα να φοβάμαι τη λέξη 'κατασκήνωση' πολύ περισσότερο από όσο φοβάμαι τη λέξη 'στρατός'. όταν ακούω για στρατό, δε με πιάνει ταχυκαρδία ούτε νιώθω να κρυώνω απότομα κάτω από το δέρμα μου.


το γενικό συμπέρασμά μου ήταν πως έπρεπε να νιώθω ένοχος αν τολμούσα να μη φοβηθώ την οργάνωση. ένοχος, αν επιθυμήσω να νιώσω ελεύθερος.

ήμουν εξαιρετικά κατάλληλο άτομο για να γίνω μέλος μιας τέτοιας ομάδας, καθώς από πάρα πολύ μικρή ηλικία είχα μάθει να φοβάμαι ένα σωρό πράγματα. και ένα άτομο που είναι φοβισμένο υποκύπτει πολύ εύκολα σε όσους προσπαθήσουν να επιβληθούν επάνω του.

όταν δε μπορούσα να αντέξω άλλο αυτή την ατμόσφαιρα φόβου και νοσοκομείου μέσα στην οργάνωση, ξαφνικά έγινα ακατάλληλος για μέλος και ξέφυγα από αυτά τα πράγματα.

δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για ένα τέτοιο μέρος. όσο πολύ βοηθάει κάποιον αυτός ο τρόπος, τόσο πολύ μπορεί να καταστρέψει κάποιον άλλο. δεν είναι για όλους μια τέτοια ομάδα.

όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει αλλάξει κάτι στους φόβους μου, πάντα έχω πολλούς. έχει αλλάξει, όμως, η άμυνά μου. κατάφερα να δημιουργήσω μια στοιχειώδη άμυνα ώστε να μη ξανασυμβούν τέτοια πράγματα. 
τώρα, πλέον, όταν με προσεγγίζουν άτομα που έχουν οποιουδήποτε είδους κενό στην ψυχή τους, δε τους αφήνω (σχεδόν ποτέ) να το γεμίσουν εις βάρος μου.



παραταύτα, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

ανάμεσα στα διάφορα άσχημα που αποκόμισα από αυτά τα άτομα, συνέβη και κάτι καλό:

ξεκίνησα να ακούω Black Metal (ενώ για πολλά χρόνια είχα μείνει στο Heavy, Epic και Power). φυσικά, ο κάθε βλαμμένος θα σκεφτεί "σώπα ρε φιλαράκι αυτό είναι καλό δηλαδή;"

ναι, βλαμμένε μου φίλε! είναι καταπληκτικό! κάποτε φοβόμουν το Black Metal. τρομακτικά, βλάσφημα εξώφυλλα, ουρλιαχτά στη φωνή αντί για κανονικό τραγούδι, σκοτεινή ατμόσφαιρα και άγριοι στίχοι.

ο συνδυασμός όλων αυτών απεδείχθη ως η πιο κατάλληλη εκτόνωση από το πρήξιμο που έτρωγα σε εκείνη τη μακρόχρονη περίοδο (το πρήξιμο μονοκρατούσε στα πρώτα χρόνια, η εκτόνωση ήρθε από το λύκειο και μετά)! 

  • αντί να αρχίσω να μαλώνω με τους άλλους 
  • αντί να καταντήσω σα το μέσο καθυστερημένο άτομο που βρίζει σε κάθε δύο φράσεις 
  • αντί να γίνω άθεος και να απορρίψω το Χριστιανισμό εξαιτίας μερικών βλαμμένων ατόμων

αντί όλων αυτών, εκτονώθηκα στο Black Metal.




ερώτηση: γιατί στο Black; γιατί όχι Thrash ή Death, που είναι παρομοίως σκληρά είδη;
απάντηση: διότι το Black είναι ο ανεπίσημος εχθρός των ατόμων που με πρήζουνε. γι' αυτό και λέγεται αντίδραση αυτή η πράξη.


παράδειγμα: ένας gay αγανακτεί μετά από χρόνια πρηξίματος από όλους τους τυχαίους υπανθρώπους που τον πρήζουν ασταμάτητα και ανελέητα για το ίδιο θέμα ξανά και ξανά και καταλήγει να αντιδράει λέγονται πως, όχι μόνο δε πειράζει που είναι gay, αλλά είναι περήφανος γι' αυτό που είναι. και, αντί να συνεχίσει να ζει στο ίδιο επίπεδο με τους υπόλοιπους, η αντίδρασή του τον κάνει όχι μόνο να νιώθει περήφανος αλλά να το δείχνει σε όλους στις LGBT παρελάσεις.

υπό την ίδια αναλογία εγώ αντέδρασα ως εξής: όχι μόνο δε πειράζει που είμαι Μεταλλάς, αλλά το Μέταλ είναι το μέγιστο και το ανώτατο είδος μουσικής στον κόσμο και όλα τα υπόλοιπα είδη ΔΕΝ είναι μουσική, αλλά είναι προσβολή προς τη μουσική. 
επίσης, όχι μόνο το Μέταλ είναι κορυφή και δε πειράζει να το ακούω, αλλά θα φοράω όποτε θέλω μπλούζες που περιγράφουν ακριβώς αυτό που με πρήζουνε πως πρέπει να μη κάνω. έτσι ξεκίνησα να φοράω Black μπλούζες, με πεντάλφες, ανάποδους σταυρούς και τέτοια, ενώ πιο πριν φοβόμουν να το κάνω. 
χάρη σε αυτά τα άτομα κατάφερα να μπω στο χώρο του Black Metal. κάθε φορά που διστάζω να αγοράσω μια Black μπλούζα ή ένα Black δίσκο, έρχεται μια συγκεκριμένη σκέψη στο μυαλό μου και με βοηθάει να πάρω την απόφαση και να κάνω τελικά την αγορά.


μια υπενθύμιση προς όσους σκεφτούν ότι "εντάξει αλλά κι εσύ το παράκανες ρε παιδί μου": πάρα πολύ συχνά η αντίδραση είναι τόσο μεγάλη όσο μεγάλη είναι και η δράση που την προκάλεσε.


τώρα! γιατί στα κομμάτια του Σύμπαντος σας πρήζω τα μπάσα τόση ώρα με τα προβλήματά μου, λες και είμαι ο μόνος επάνω στη Γη που έχω προβλήματα; διότι δε χρειάζεται να είμαι ο μόνος στον κόσμο που τα έχω για να αξίζει να τα πω. 
αν η γελοία φράση "ρε φίλε νομίζεις ότι είσαι ο μόνος στον κόσμο που έχει προβλήματα;" είναι σωστή, τότε αυτό σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα να πούμε σε ένα άτομο με καρκίνο "παράτα μας κι εσύ ρε φίλε με τις βλακείες σου", καθώς υπάρχουν πάρα πολλοί καρκινοπαθείς στον κόσμο. σας φαίνεται σωστό αυτό;















όσοι γνωρίζετε τι είναι τα άτομα cutters, μπορείτε να καταλάβετε πόσο σημαντικό κατόρθωμα είναι το να εκτονώνονται με διάφορους αβλαβείς τρόπους όταν βρίσκονται σε καταστάσεις που φέρνουν άγχος, ταραχή και προβλήματα. 
αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που αποφάσισα να γράψω όλα αυτά μετά από τόσα χρόνια που τα κρατούσα μέσα μου. είναι δύσκολο ένα τέτοιο άτομο να καταφέρει να εκτονωθεί με άλλους τρόπους και όταν τελικά το κάνει είναι σημαντική στιγμή.

1 σχόλιο:

  1. Μπραβο που το γραψες και ελπιζω οι υπανθρωποι για τους οποιους μιλας να το διαβασουν. Οταν με το καλο ερθω Ελλαδα, να βγουμε ολοι μαζι να τους πω και εγω τις αποψεις μου....;)

    HAIL AND KILL. \m/

    ΑπάντησηΔιαγραφή