Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

πώς να γίνεις άντρας

Χαιρετώ τους 26 αναγνώστες μου (έτσι λέει δηλαδή το dashboard). Είσαστε 26 φορές περισσότεροι από όσους περίμενα να έχω όταν ξεκινούσα το LoaderLog. Σήμερα θα σας μάθω πώς να γίνετε άντρα! 
Συγχωρήστε μου τα λάθη που αναπόφευκτα θα έχω κάνει στο σημερινό ποστ, καθώς εγώ ακόμα δεν έχω γίνει άντρα κι έτσι δε τα γνωρίζω από πρώτο χέρι. Πρόκειται για συμπεράσματα στα οποία έχω φτάσει μετά από σχεδόν 15 χρόνια παρατήρησης.




  • Βία. Η πρώτη και πιο σημαντική προϋπόθεση για να ξεχωρίσεις από τις λούγκρες, τους μπούληδες, τους φλώρους και τις γυναικούλες. Η άσκηση σωματικής και πνευματικής βίας. Με τα λόγια δε βγαίνει άκρη. Αν διαφωνείς με κάποιον, βρισ' τον. Χτύπησέ τον. Προσέβαλλέ τον. Δεν είσαι υποχρεωμένος να ανεχτείς τους άλλους ανθρώπους που ζουν στο περιβάλλον σου. Ή θα καταλάβουν με το ξύλο, ή με βρισιές. Δε θα καθίσετε να το συζητήσετε κιόλας.


  • Μη σκέφτεσαι. Απαγορεύεται να σκέφτεσαι. Για το όνομα του Θεού μη σκέφτεσαι. Η διαδικασία της σκέψης εμπεριέχει τον κίνδυνο να ακούσεις ή ακόμα και να ανεχτείς τις απόψεις των άλλων. Κινδυνεύεις να αντιμετωπίσεις με την πρέπουσα αξία και το δέοντα σεβασμό όσους έχεις απέναντί σου. Για να μη μπλέξεις σε τέτοιες καταστάσεις, σε παρακαλώ πολύ μη σκέφτεσαι. Κάνει κακό στον ανδρισμό σου.


  • Μακριά από διάβασμα. Τα βιβλία, οι γνώσεις και οι ιστοριούλες είναι για φοβισμένους χοντρομπούληδες που δε μπορούν να κάνουν κάτι σημαντικό στη ζωή τους. Επιπλέον, το διάβασμα ενισχύει τη σκέψη και μόνο κακό θα σου κάνει το να ανακατευτείς σε τέτοια πράγματα.


  • Όσο πιο δυνατά φωνάζεις τόσο περισσότερο δίκιο έχεις.


  • Ξέρεις. Είσαι γνώστης. Κανένα τσουτσέκι δε θα σου πει. Εσύ θα τους πεις και θα χτυπήσεις και το χέρι στο τραπέζι. Άντε γιατί πολύ αέρα πήρανε.


  • Δεν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Υπάρχουν λανθασμένες απόψεις. Αν κάποιος τολμάει να πιστεύει σε διαφορετικά πράγματα από ότι εσύ, τότε θέλει το κακό σου. Ξενυχτάει τα βράδια στο σπίτι του σχεδιάζοντας την απόλυτη καταστροφή σου. Απομόνωσέ τον και ειδοποίησε τους ομοϊδεάτες σου όσο υπάρχει ακόμα χρόνος.


  • Αθλείσαι. Τρέχεις, πηδάς, αντέχεις, σηκώνεις και γενικώς γυμνάζεσαι. Δε νοείται άντρας που δε γνωρίζει από γυμναστική, αθλήματα και συγκεκριμένα στην Ελλάδα από ποδόσφαιρο. Αν σταματήσεις τη γυμναστική και την άθληση, κινδυνεύεις να μπεις σε διαδικασία σκέψης.


  • Ποδόσφαιρο (ειδική ελληνική κατηγορία). Ξέρεις τι λένε για αυτούς που δε γουστάρουν το ποδόσφαιρο, έτσι δεν είναι; Δε θέλεις να είσαι από αυτούς! Η ομάδα σου είναι η καλύτερη, ό,τι ομάδα κι αν είσαι. Είναι η πιο αδικημένη, ό,τι ομάδα κι αν είσαι. Είναι η πιο αγνή και τίμια, ό,τι ομάδα κι αν είσαι. Μακριά από τους παράξενους που δεν ασχολούνται με ποδόσφαιρο. Κάποιο πρόβλημα θα έχουν, δε μπορεί.


  • Αυτοκίνητα. Δε χρειάζεσαι γυναίκα. Δε χρειάζεσαι οικογένεια. Ούτε σπίτι. Το αμάξι σου είναι ναός. Δεν είναι αντικείμενο φτιαγμένο από λαμαρίνες και γυαλί. Είναι θεότητα, αποτελούμενη από άκτιστο φως. Ψάξε, μάθε οτιδήποτε σχετικό. Ο οργασμός σου είναι ο ήχος της μηχανής. Ξέρεις πόσα πιστόνια έχει το αμάξι σου. Ξέρεις ακόμα και το τί είναι ένα πιστόνι. Θέλεις να γίνεις φλωράκι που δε ξέρει τί είναι η μίζα;


  • Όπλα. Πολλά όπλα. Μεγάλα, πανέμορφα, γυαλιστερά όπλα. Η ειρήνη, η ανοχή και η ηπιότητα είναι για τις αδερφές και τις γυναίκες. Γιατί να προσπαθείς να έχεις θάρρος και τόλμη, αν μπορείς απλά να κρατήσεις ένα όπλο; Η ιστορία γράφεται από αυτούς που κρατάνε όπλα. Δεν είναι φονιάδες, είναι ήρωες. Δε σκοτώνουν, αλλά μάχονται. Οφείλεις να χύνεις όταν συζητάς για νέας τεχνολογίας όπλα και όταν ακούς τον ήχο που κάνουν οι σφαίρες, καθώς βγαίνουν από την κάννη και κατευθύνονται στη ζωή ενός ανθρώπου.

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Η πορεία του κόσμου

Η ζωή είναι ένα παραπροϊόν της Δημιουργίας. Καταντάει αστείο το πόσο ασήμαντος είναι ο κόκκος της ανθρωπότητας μέσα στην άμμο του Σύμπαντος.

Μόλις φύτρωσε ο πρώτος καταραμένος άνθρωπος και αποφάσισε ότι είναι άρχοντας του κόσμου, άρχισε να φτιάχνει. Σπίτια, τείχη, εργαλεία, πολέμους, ειρήνη, ζωγραφιές, σύνορα και γλώσσα. Έζησε με το συναίσθημα του κοσμικού άρχοντα, δοξασμένος από τους γύρω του, τιμημένος και υψηλά ιστάμενος. Έγινε κύριος των άλλων και πίστεψε πως ήταν άρχοντας όλου του κόσμου. Και μετά, πέθανε.

Αλλά, πριν πεθάνει, ο καταραμένος άνθρωπος πρόλαβε να γεννήσει κι άλλους ανθρώπους. Οι απόγονοί του διατήρησαν τη μνήμη του. Δε τον ξέχασαν.
Διότι, φυσικά, έχει τεράστια αξία η πορεία που έζησε για μερικά χρόνια ένα από τα πλάσματα κάποιου πλανήτη, σε κάποιο αστρικό σύστημα ενός γαλαξία, σε κάποιο γαλαξιακό σμήνος, σε μία από τις περιοχές του Σύμπαντος.



Ο άνθρωπος θέλει τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο. Δε τολμάει να φανταστεί ένα κόσμο μέσα στον οποίο δεν υπάρχει. Θεωρεί πως είναι υποχρεωμένο το Σύμπαν να λαμβάνει υπόψιν του τα ζωντανά της Γης.

Είναι δύσκολο συναίσθημα να τολμήσει κανείς να σκεφτεί πόσο ασήμαντα είναι τα δημιουργήματα της ανθρωπότητας. Ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο της Γης λαμβάνει χώρα ο "θαυμαστός κύκλος της ζωής".

Ο "κύκλος της ζωής" είναι η πιο υψηλή απόδειξη της ασημαντότητας της ζωής. Η ανθρωπότητα, όμως, επιμένει εδώ και πάρα πολλά χρόνια να μεταλλάσσει τον κύκλο της ζωής και να τον κάνει πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας αγωνίζεται να μείνει παντοτινά. Και στην εξαιρετικά βίαιη πορεία της ανθρωπότητας συναντάμε την παράνοια με τον τρόπο που την ορίζει ο Albert Einstein: τα ίδια πράγματα, ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Για πολλά, πάρα πολλά χρόνια, ασταμάτητα.

Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η σημαντική διαφορά της σημερινής εποχής με τις προηγούμενες εποχές μέχρι και την πρωτόγονη, είναι ότι σήμερα η ανθρωπότητα μπορεί να αντιληφθεί πόσο ασήμαντη είναι. Είμαστε μια ζωντανή, συγχυσμένη μάζα που ζει για μια στιγμή, πεταμένη κάπου σε μια γωνία του Κόσμου. Ο Κόσμος δεν είναι η σκληρή μπάλα επάνω στην οποία γεννηθήκαμε. Η μπάλα που μας ξέρασε είναι μία από τις πολλές. Ούτε ξέρουμε πόσες.

Το "θαύμα της ζωής" πρόκειται να βιασθεί από όλες του τις τρύπες σε μια απολύτως συνηθισμένη διαδικασία συμπαντικής ρουτίνας και αρμονίας: κάποια μέρα, κάποιο ουράνιο σώμα αρκετά μεγάλο και σκληρό θα έρθει και θα πέσει στη Γη.

Και, τελικά, ολόκληρη η ιστορία της Γαίας, από την πύρινη γέννησή της μέχρι και τον παγωμένο, βουβό της θάνατο, θα θρυμματιστεί και θα διασκορπιστεί, εις αεί, στα κομμάτια του Σύμπαντος.