Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Η πορεία του κόσμου

Η ζωή είναι ένα παραπροϊόν της Δημιουργίας. Καταντάει αστείο το πόσο ασήμαντος είναι ο κόκκος της ανθρωπότητας μέσα στην άμμο του Σύμπαντος.

Μόλις φύτρωσε ο πρώτος καταραμένος άνθρωπος και αποφάσισε ότι είναι άρχοντας του κόσμου, άρχισε να φτιάχνει. Σπίτια, τείχη, εργαλεία, πολέμους, ειρήνη, ζωγραφιές, σύνορα και γλώσσα. Έζησε με το συναίσθημα του κοσμικού άρχοντα, δοξασμένος από τους γύρω του, τιμημένος και υψηλά ιστάμενος. Έγινε κύριος των άλλων και πίστεψε πως ήταν άρχοντας όλου του κόσμου. Και μετά, πέθανε.

Αλλά, πριν πεθάνει, ο καταραμένος άνθρωπος πρόλαβε να γεννήσει κι άλλους ανθρώπους. Οι απόγονοί του διατήρησαν τη μνήμη του. Δε τον ξέχασαν.
Διότι, φυσικά, έχει τεράστια αξία η πορεία που έζησε για μερικά χρόνια ένα από τα πλάσματα κάποιου πλανήτη, σε κάποιο αστρικό σύστημα ενός γαλαξία, σε κάποιο γαλαξιακό σμήνος, σε μία από τις περιοχές του Σύμπαντος.



Ο άνθρωπος θέλει τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο. Δε τολμάει να φανταστεί ένα κόσμο μέσα στον οποίο δεν υπάρχει. Θεωρεί πως είναι υποχρεωμένο το Σύμπαν να λαμβάνει υπόψιν του τα ζωντανά της Γης.

Είναι δύσκολο συναίσθημα να τολμήσει κανείς να σκεφτεί πόσο ασήμαντα είναι τα δημιουργήματα της ανθρωπότητας. Ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο της Γης λαμβάνει χώρα ο "θαυμαστός κύκλος της ζωής".

Ο "κύκλος της ζωής" είναι η πιο υψηλή απόδειξη της ασημαντότητας της ζωής. Η ανθρωπότητα, όμως, επιμένει εδώ και πάρα πολλά χρόνια να μεταλλάσσει τον κύκλο της ζωής και να τον κάνει πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας αγωνίζεται να μείνει παντοτινά. Και στην εξαιρετικά βίαιη πορεία της ανθρωπότητας συναντάμε την παράνοια με τον τρόπο που την ορίζει ο Albert Einstein: τα ίδια πράγματα, ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Για πολλά, πάρα πολλά χρόνια, ασταμάτητα.

Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η σημαντική διαφορά της σημερινής εποχής με τις προηγούμενες εποχές μέχρι και την πρωτόγονη, είναι ότι σήμερα η ανθρωπότητα μπορεί να αντιληφθεί πόσο ασήμαντη είναι. Είμαστε μια ζωντανή, συγχυσμένη μάζα που ζει για μια στιγμή, πεταμένη κάπου σε μια γωνία του Κόσμου. Ο Κόσμος δεν είναι η σκληρή μπάλα επάνω στην οποία γεννηθήκαμε. Η μπάλα που μας ξέρασε είναι μία από τις πολλές. Ούτε ξέρουμε πόσες.

Το "θαύμα της ζωής" πρόκειται να βιασθεί από όλες του τις τρύπες σε μια απολύτως συνηθισμένη διαδικασία συμπαντικής ρουτίνας και αρμονίας: κάποια μέρα, κάποιο ουράνιο σώμα αρκετά μεγάλο και σκληρό θα έρθει και θα πέσει στη Γη.

Και, τελικά, ολόκληρη η ιστορία της Γαίας, από την πύρινη γέννησή της μέχρι και τον παγωμένο, βουβό της θάνατο, θα θρυμματιστεί και θα διασκορπιστεί, εις αεί, στα κομμάτια του Σύμπαντος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου