Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

τα μάτια των πλασμάτων


Το σώμα, οι λειτουργίες του και γενικά ο οργανισμός κάθε πλάσματος εξαρτώνται από γονίδια, κλίμα, γεωγραφική τοποθεσία και ένα σωρό παράγοντες, δε ξέρω ποιους καθώς δεν έχω ιδέα από βιολογία, ανθρωπολογία και γενικά από επιστήμες.


Στα μάτια των πλασμάτων, όμως, μπορούμε να διακρίνουμε τα αποτυπώματα της ψυχής.


Πάρε ένα σκυλάκι αγκαλιά, ένα γατάκι. Και κοίταξε μέσα στα μάτια του. Όχι το χρώμα, τη δομή ή το σχήμα τους, αλλά τη λάμψη τους. Κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια τους. Υπάρχει κάτι άυλο που καθρεφτίζεται επάνω τους. Τα μάτια των πλασμάτων τα φτιάχνει ο Θεός.


Στη λάμψη των ματιών παρατηρούμε το περίβλημα της ψυχής. Στο ολοκληρωμένο βλέμμα ενός ηλικιωμένου, στο ύπουλο κοίταγμα του ερπετού και στο απλό βλέμμα ενός περιστεριού, στο κενό βλέμμα ενός εντόμου και στο ανύπαρκτο βλέμμα του σκουληκιού. Η λάμψη των ματιών εκφράζει κάτι που μόνο τα συναισθήματα μπορούν να εξηγήσουν και μόνο χωρίς τη συμμετοχή του εγκεφάλου.


Το περίβλημα της ψυχής δεν είναι πάντα χαρούμενο. Σε κάποια μάτια η λάμψη εκφράζει θλίψη και πτώση. Σε άλλα μάτια εκφράζεται η απληστία και η ανολοκλήρωση. Πάντα, όμως, το περίβλημα είναι ξεχωριστό. Καθώς η ψυχή μεταβάλλεται, αλλάζει και η λάμψη της στο βλέμμα του πλάσματος.


Τα μάτια είναι ένα όργανο τόσο υψηλό, όσο και εύθραυστο. Έχουν την ικανότητα να επικοινωνούν μεταξύ τους με τρόπο που μοιάζει τηλεπαθητικός. Υπάρχει κάτι στο βλέμμα των πλασμάτων το οποίο φωνάζει πως ένα στοιχείο πνευματικό βρίσκεται μέσα στο σώμα, κάτι που στέκεται υψηλότερα από το μυαλό. Η πορεία ενός ατόμου μέσα στον κόσμο, οι επιθυμίες του, τα απωθημένα, οι απογοητεύσεις, η απελπισία και η προσμονή, αντικατοπτρίζονται στα μάτια του.


Και, κάποια μέρα, η όραση χάνεται. Από μια ασθένεια που μειώνει αργά-αργά την όραση ή από ένα αιχμηρό αντικείμενο που ξέφυγε και μπήκε στις κόγχες, από εκ γενετής ασθένεια που δεν επέτρεψε ποτέ στα μάτια να δουν, ή απλώς από γηρατειά.


Η λάμψη, όμως, παραμένει. Σε κάθε ζωντανό πλάσμα, υπάρχει η λάμψη των ματιών του. Είναι αυτό που στη στιγμή του θανάτου χάνεται και κάνει το βλέμμα να φαίνεται πλέον κενό.

1 σχόλιο: